Home Contact
Gastenboek lezen
Gastenboek schrijven
Bush Ways Botswana
Puzzels
Links
GOING AFRICA SAFARIS REIZEN
English version

 

Out to Africa   
is   

(klik op logo)


Mee op reis in 2011?
lees hier verder....


 Reisverslagen:

 Foto's:

 Video's:

 Landen info:

 Gamepark info:

 Dieren info:

 Beste reistijd:

 

Johannesburg naar Nairobi
Overland avontuur van
22-09-1997 t/m 23-10-1997

De voorbereiding is alweer een tijd geleden begonnen en verliep gezien de ervaringen die we vorig jaar opgedaan hebben voorspoedig. Evenals vorig jaar hebben we ons weer terdege voorbereid en ook nu weer hebben we de reis bij JAMBO SAFARICLUB geboekt. Nu kunnen we alles echter beter plaatsen en hebben we geleerd van vorig jaar. En daar staan we dan voor de incheckbalie op Schiphol. Voor de tweede keer gaan we naar Oost-Afrika. Vorig jaar is het zo goed bevallen dat we eigenlijk een beetje verliefd zijn geworden op dit mooie werelddeel. Ditmaal zijn we wat eerder aanwezig om er zeker van te zijn dat we niet opnieuw op de wachtlijst komen te staan. Maar opnieuw krijgen we te horen dat het vliegtuig al vol zit. Een beetje teleurgesteld vertellen we het verhaal van vorig jaar en vragen hoe dit toch kan. De alleraardigste dame geeft ons uitleg en vraagt ons om even te wachten. "Ik ga even kijken wat ik voor jullie kan regelen", zegt ze. Het duurt even maar dan krijgen we te horen dat er in de business class nog plaats voor ons is.

23/09
De vlucht verloopt voorspoedig (hoe kan het ook anders). Vlak na zonsopgang landen we in Johannesburg. Op het vliegveld ontmoeten we nog twee stellen die met ons de reis naar Nairobi zullen maken. Opnieuw is DRIFTERS onze touroperator. In DRIFTERS-INN ontmoeten we de rest van de reisgenoten. Met zijn allen vormen we een groep van 16 personen. Vanavond krijgen we uitleg over wat ons de komende weken te wachten staat en gaan we uit eten bij een dichtbij gelegen pizzeria. Laat maken we het niet, want het vertrek staat de volgende ochtend gepland om 05.30 uur.

24/09 Johannesburg - Bubi river (Zimbabwe)
Vanmorgen vertrekken we in alle vroegte om een grote afstand naar Bubi-river in Zimbabwe te overbruggen. Voor het vertrek bewonderen we de auto waar we de reis mee zullen maken. Ook worden we voorgesteld aan GUS. Hij is onze gids. In tegenstelling tot wat we verwachten is dit een dichte auto en niet een open auto zoals we vorig jaar hebben gehad. Achteraf blijkt het ook maar goed te zijn. Onderweg zien we niet al te veel bijzonders. Zodra we in Zimbabwe zijn komt hierin verandering. Veel rotsen en bijzonder mooi gekleurde bomen. Het lijkt net alsof het herfst is. Onze eerste stop is op een plek waar veel curio's te koop worden aangeboden. Kolossale beelden tot en met hele kleine diertjes zijn hier te koop. Onze aandacht gaat echter uit naar een riviertje dat we kort geleden zijn overgestoken. Onderweg daar naar toe ontmoeten we een kleine jongen die verbaasd is ons te zien. Het feit dat hij ons ziet blijkt echter niet zijn grootste verbazing te zijn. Maar dat hij ons ziet lopen verbaast hem ten zeerste. Hij vraagt ons dan ook " why are you using your feet". Na een kwartiertje rust reizen we verder. Tegen de avond komen we aan op onze bestemming. We zoeken een plaatsje op de campsite van het Lion and Elephant Motel. Terwijl we onze tenten opzetten zie ik vanuit mijn ooghoeken opeens twee Nyala's staan. Een vrouwtje en een mannetje op nog geen dertig meter. Gus laat ons weten dat dit één van de zeldzaamste antilopen is. En wij staan daar zomaar oog in oog met twee pracht exemplaren. Vanavond eten we in het motel. Eerst nemen we nog even een duik in het zwembad.

Zimbabwe

25/09 Bubi river - Zimbabwe Ruins
Deze ochtend vertrekken we om ongeveer 07.00 uur. Vannacht heeft het flink gewaaid en onze tent zit onder het zand. Met een tussenstop in Bulawayo bereiken we om 13.00 uur Zimbabwe Ruins. Na een overheerlijke lunch (spek, witte bonen en tomaten) maken we ons gereed voor een bezoek aan de Ruins. Van de lokale gids (Francis) krijgen we een rondleiding. Hij geeft ons uitleg en de zinnen; "are we together now", "can we proceed now" en "penetrate your eyes" kunnen we al snel dromen. De helft van de uitleg krijgen we niet mee omdat zijn engels niet echt goed is te noemen. Maar het volgende krijgen we toch nog mee. De Zimbabwe Ruins zijn de grootste en belangrijkste stenenstructuur ten zuiden van de Sahara. De Ruins zijn gebouwd van de twaalfde tot de vijftiende eeuw en zijn overblijfselen van de middeleeuwse Shona-Karanga beschaving. Boven op de berg is het verblijf van de koning gebouwd. Van hieruit had hij een uitzicht over de The Great Enclosure. Hier zaten ongeveer 60 vrouwen. De toren in de Enclosure staat op de 1$-munt van Zimbabwe. Zimbabwe betekent overigens "great houses of stone". Na het bezoek aan de Ruins komen we terug bij onze tenten. We hebben bezoek gekregen van een aantal Cervet-monkey's. Ze laten zich gewillig fotograferen. Als ze zichzelf of één van de anderen aan het vlooien zijn kun je bezig blijven met foto's maken. Plotseling gaat mijn flitser af. Één van de Cervet-monkey's die ik op een drietal meters heb kunnen benaderen komt dreigend op me aflopen. Dan schrik je toch wel van zo'n klein aapje en besef je dat je met wilde dieren te maken hebt. Gus heeft ondertussen het eten bereid en we kunnen zo aanschuiven. Afgesproken is dat Gus in principe het eten tijdens de reis verzorgt. Wij wassen af en ruimen op. Waar nodig helpen wij hem natuurlijk ook bij het koken.

26/09 Zimbabwe Ruins - Matobo Park
In alle vroegte vertrekken we bij de Ruins in een wat druilerige motregen. De weg naar Matobo Park laat ons weer veel bont gekleurde bomen zien. Naarmate de ochtend vordert, klaart het op en om ongeveer 12.00 uur komen we aan bij Matobo-park. Op een vlakbij gelegen campsite zetten we onze tenten neer en maken snel een lunch klaar. Langs het smalle pad naar de campsite toe zien we nog een paar impala's en koeien (wat een combinatie). Vanmiddag maken we nog een gamedrive. Matobo-park heeft een schitterend landschap met veel kopjes en enorme rotsblokken. Het is de bedoeling dat we een voetsafari gaan maken, de prehistorische rotsschilderingen van de bosjesmannen en het graf van Cecil Rhodes gaan bezoeken. Volgens de plaatselijke gids (Bruce) is de kans groot dat we vanmiddag neushoorns zien. Voor de voet-safari worden we in twee groepen gesplitst. We besluiten om in de tweede groep te gaan en eerst bij de auto te blijven wachten. Voordeel hiervan is dat wanneer de eerste groep wild ziet, wij daar ook wel heen zullen gaan. Zien ze geen wild dan zullen wij wel een andere kant op gaan. De eerste groep ziet tijdens de wandeling helemaal niets. Bruce besluit hierop om de tweede groep maar helemaal niet te laten gaan. Het is erg warm en wij vinden deze oplossing helemaal niet erg. Er wordt nog even wat gepraat bij de auto. Bruce blijkt fantastisch te kunnen vertellen. En voor we het weten staan we zo een half uur te kletsen. Besloten wordt om verder te gaan naar de rotsschilderingen. Onderweg gaan we dan nog wel op zoek naar wild (en vooral de neushoorns). Niet lang daarna zien we in de verte een aantal dieren staan. We (incl. Bruce) kunnen niet herkennen om welke dieren het gaat. Bruce besluit dus maar om uit de auto te stappen en richting de dieren te lopen. Wij blijven als trouwe honden in de auto zitten. Het blijkt om gnoes te gaan. Voor Bruce niet interessant genoeg om op te wachten. Verderop zien we nog een flink aantal sable-antilopen en een waterbok. Na even te hebben rond gereden gaan we naar een parkeerplaatsje, stappen uit en maken een klim naar de rotsschilderingen. De rotsschilderingen moeten met gaas afgezet worden om vernielingen te voorkomen. Ook hier raakt Bruce weer op dreef en in een emotioneel verhaal (waarbij hij bijna tranen in de ogen krijgt) vertelt hij iets over de bosjesmannen en zijn ervaringen met het paar overgeblevenen. Een bezoekje aan het graf van Cecil Rhodes staat ook op het programma. Cecil Rhodes is begraven op het topje van de hoogste heuvel (the view of the world) en zijn graf is omgeven met kopjes. Cecil Rhodes is één van de grondleggers van het voormalig Rhodesië. Hier bekijken we de zonsondergang. Nadat de zon achter de heuvels is verdwenen zakken we de heuvel af en vertrekken we richting campsite. Het wordt al flink schemerig en als donderslag bij heldere hemel zien we alsnog, vlak langs de weg en op de plek waar Bruce eerder deze dag is uitgestapt, drie grote logge beesten. NEUSHOORNS wil iedereen wel uitschreeuwen. We zien de drie grijze schimmen langzaam grazend verdwijnen in de schemering. Bij terugkomst is het eten zo goed als klaar en kunnen we weer genieten van een lekkere maaltijd. Ellen en ik besluiten dat het onze beurt is om af te wassen.

27/09 Matobo Park - Hwange National Park
De campsite waar we de volgende nacht zullen overnachten ligt vlak bij de grens van Hwange NP. Het is een halve dag rijden. Op het heetst van de dag komen we aan en er is vrijwel geen plekje schaduw te vinden. Gelukkig is er wel een zwembad van waaruit we een schitterend vergezicht hebben over een meertje en de bush. De campsite ligt op de top van een heuveltje en wordt tot onze verbazing bezocht door een aantal warthogs. De middag brengen we door bij het zwembad. Op het eind van de middag vertrekken we naar Hwange NP om een gamedrive te maken. Op de weg terug zullen we een night gamedrive maken. Onderweg naar Hwange NP rijden we over een stoffige weg en zien we een gier in de boom zitten. De lokale gids heeft het vermoeden dat er vlak bij een roofdier zit met een prooi. Er valt echter door de bosjes heen niets te zien en de gids peinst er niet over om even te checken. We rijden dus maar door richting Hwange NP en net voordat we het park inrijden zien we warthogs en giraffes. Tijdens de gamedrive zien we o.a. impala's, zebra's, olifanten, dik-dik, giraffes, gnoes, bushbuck, struisvogels en veel vogels waaronder de lilac breasted roller en de yellowbilled hornbill. Op de weg terug maken we, zoals ons is beloofd, een night gamedrive. De verwachtingen zijn hoog gespannen. We zien echter de hele terugweg niets. Op het laatst maken we nog even een omweg om een gisteren gesignaleerde groep leeuwen te zoeken. Dit is niet al te ver van de campsite. Ook dit levert geen resultaat op. Bij terugkomst op de campsite schijnen we nog even wat in het rond met onze zaklantaarn en plots zien we allemaal lichtgevende oogjes. Om welke antilopensoort het hier gaat kunnen we niet zien, maar leuk is het wel.

28/09 Hwange National Park - Victoria Falls
Het is wederom niet ver rijden en we bereiken Victoria Falls. We worden ondergebracht in de daar nog in aanbouw zijnde Drifters-INN. Na onze spullen te hebben uitgepakt vertrekken we om reserveringen te maken voor de volgende dag. Ellen gaat een olifante-safari maken en ik geef me op voor het raften. Na de boekingen bezoeken we de watervallen. Net als vorig jaar is het adembenemend. Nu bekijken we vooral de linker zijde van de watervallen. Vorig jaar hebben we de rechter zijde en de Zambiakant van de watervallen al goed bekeken. Vanavond eten we in de INN en lopen we nog eens het plaatsje in. We worden gewaarschuwd voor de terugweg. Geadviseerd wordt om dit met een taxi te doen omdat de INN direct grenst aan een plek waar ook wild voorkomt. Nauwelijks zijn we onderweg of midden op straat loopt een porcupine. Laat maken we het niet want morgen wordt het zeker een zware dag.

29/09 Victoria Falls
We staan vroeg op want Ellen moet zich al heel vroeg melden voor de olfantensafari. Het is de bedoeling dat ze vanochtend in alle vroegte op zoek gaan naar het wild in Zambezi NP. Eerst worden ze voorgesteld aan de olifanten. Deze mogen nog even laten zien wat ze kunnen en dan vertrekken ze. De tocht duurt ongeveer twee uur (inclusief een ietwat decadent ontbijt midden in de bush). Wild wordt niet veel gezien. Warthogs en impala's, daar blijft het bij. Niet veel later dan Ellen is vertrokken, ga ik met het merendeel van onze reisgenoten op pad om ons te melden voor het with water rafting. Het moet een spectaculaire raft zijn met vierentwintig stroomversnellingen van grade 1 tot en met 5 (de zwaarste ter wereld). Best een spannend gevoel. Als groep besluiten we om zelf te gaan roeien. De andere mogelijkheid is om je te laten roeien. Zelf kun je je dan stevig vasthouden. We beginnen met een instructie. De instructie is een verhaal apart en wordt zo leuk gedaan dat er meteen een ontspannen sfeertje wordt gecreëerd. Wanneer ik echter de namen van de stroomversnellingen hoor (o.a. THE DEVILS TOILET BOWL, STAIRWAY TO HEAVEN, THE MUNCHER, COMMERCIAL SUICIDE, GNASHING JAWS, THE TERMINATOR, THE WASHING MACHINE, OBLIVION, etc.) bekruipt me het gevoel om nog even mijn verzekeringspapieren door te nemen. Voor we in het ravijn afdalen, worden we in groepen van acht ingedeeld. De afdaling is al een belevenis op zich. Het is glad en het gaat steil naar beneden. Eerst moeten we wat oefeningen doen. Dan beginnen we bij de vierde stroomversnelling. De eerste drie stroomversnellingen worden niet gepasseerd. Meteen bij de voor ons eerste stroomversnelling (Morning Glory) tuimelt er eentje uit de boot. Bij de tweede (Stairway to heaven) gaan we met zijn allen. Ik zit achterin en bij de derde (The devils toilet bowl) komt de voorste bij mij op schoot zitten. We doen blijkbaar iets niet goed en onze gids zegt "dat heb ik weer". Ik voel met hem mee, want ook ik voel me nu al niet meer op mijn gemak. Vlak voor het begin kreeg ik namelijk te horen dat er van onze groep één herstellende is van hernia en één een whiplash heeft. En nu komen we er achter dat de voorste jongens bang zijn om het water pijn te doen en niet luisteren naar de uitleg hoe de stroomversnellingen te nemen. Dit alles maakt dat de enige die vorig jaar al ervaring heeft opgedaan, zich nu al zo onzeker is gaan voelen dat het huilen haar nader staat dan het lachen. Blijven er nog twee over en ik zit ook al af te tellen hoeveel stroomversnellingen we voor de middag nog te gaan hebben. Ik ben immers niet van plan mijn lichaam in de waagschaal te stellen. De vierde stroomversnelling komt er alweer aan. Gullivers Travels genaamd en met zijn allen gaan we weer te water. Tijd voor een gesprek want zo gaat het niet langer. Het is zaak dat iedereen de boot door de stroomversnelling heen roeit. Vol overgave en met veel verbaal geweld nemen we de vijfde stroomversnelling (The Muncher). Tijd voor een feestje en met zijn allen klappen we met onze paddels op het water om ze later boven ons tegen elkaar aan te tikken. Ook de andere stroomversnellingen worden deze ochtend met succes genomen. Tussen de middag krijgen we een uitstekende lunch aangeboden. Ik speel met de gedachte om te stoppen. Mijn lichaam gaat me voor. Nadat men besluit om vanmiddag een andere verdeling in de boot te maken (ik ga voorin zitten met Ed) en de afspraak dat iedereen goed oplet en vooral bij de stroomversnelling blijft roeien, weten ze me te overtuigen om door te gaan. Het heeft geholpen. Terwijl andere boten nog wel eens omslaan, blijven wij de hele middag in de boot zitten. Totdat we bij de laatste stroomversnelling komen (The Oblivion). Dit is een muur waar je jezelf doorheen moet worstelen. Dit is echter maar weinigen gegeven en over het algemeen is het een kwestie van geluk wanneer het je lukt om zittend in de boot deze stroomversnelling te nemen. We moeten op onze beurt wachten. Één voor één vertrekt er een boot richting Oblivion. Het is of je vrijwillig naar je eigen executie gaat. Nu is het onze beurt en met een luid gebrul jagen we ons zelf tegen de muur op om vervolgens met de hele boot vrijwel een hele salto achterover te maken. We hebben het gehad houd ik mezelf maar voor. Achteraf heb ik er geen spijt van dat ik door ben gegaan. Het is een ervaring die ik niet meer zal vergeten. Na deze tocht staat er nog een inspannende wandeling het ravijn uit op het programma. Het is een slijtageslag. Op het moment dat ik boven kom, kan ik de ons beloofde drankjes niet eens zien en heb ik een half uur nodig om te herstellen. Terug in Victoria Falls ontmoet ik Ellen weer. Zij heeft samen met Karin de middag op de fiets doorgebracht. We gaan naar Drifters -INN om uit te rusten en ons voor te bereiden op het bekijken van de video van het raften. Na het zien van de video is Ellen opgelucht dat zij niet is mee geweest. De avond sluiten we af met een buffet in een hotel.

Zambia

30/09 Victoria Falls - Gwabi-lodge (Zambia)
We vertrekken vroeg. Er staat ons een redelijk lange rit naar Gwabi-lodge te wachten. Zambia ziet er in vergelijking met Zimbabwe een stuk armoediger uit. We moeten nog wat inkopen doen voor de volgende dagen. Gus vertelt ons dat het voor bepaalde levensmiddelen steeds moeilijker zal worden om ze te kopen. Na aankomst in Gwabi-lodge zetten we onze tenten op en pakken onze spullen in die we de komende drie dagen voor onze kano-safari nodig zullen hebben. Als we dit hebben gedaan nemen we nog snel even een duik in het zwembad. Het zwembad ligt verhoogd zodat je een mooi uitzicht hebt over een zijtak van de Zambezi-river en de zonsondergang. Vanavond eten we in het lokale restaurant. Voor het eerst vinden we het eten in Afrika wat tegenvallen.

1/10 Kano-safari
We vertrekken vanmorgen om 07.00 uur voor een 65 kilometer lange tocht. Iedereen heeft wel iets van "als dat maar goed gaat". Geen van allen hebben we (veel) ervaring met roeien. Het eerste stuk, op een zijtak van de Zambezi-river, is een mooie gelegenheid om te oefenen. Vanaf het begin staat er een stevige wind waar we tegen in moeten roeien. Iedereen heeft toch een beetje angst voor de hippo's. Maar de eerste kilometers zien we alleen maar vriendelijke bevolking langs de rivier staan. De één wast zijn spulletjes de ander speelt aan de rand van het water en weer een ander zit te vissen. Voor we onze eerste pauze nemen, hebben we op een paar vogels na nog geen wild gezien. Misschien zijn we daar allemaal nog wel blij om ook. De rust die we houden is niet meer dan alle boten tegen elkaar aan houden en je voort laten dobberen. Wanneer je zo'n groot blok vormt, zien hippo's het als één object en hoef je je geen zorgen te maken. Daarom moet je ook vlak achter elkaar blijven roeien. Dit valt echter niet mee in de straffe tegenwind. We bereiken de Zambezi river. Tijd om weer te gaan roeien. De Zambezi river is een bredere rivier dan ik verwacht had. Het duurt niet lang of we zien daar de eerste hippo's. Onze gids voor deze tocht, genaamd Sunday, had ons maar beter niet kunnen vertellen dat tijdens de vorige tocht twee vrouwen uit hun boot zijn geduwd. Maar het gaat goed. Zolang je hun vluchtroute maar niet blokkeert en bij elkaar blijft zal het wel goed blijven gaan. Gaandeweg begint Ellen haar schouders en nek al aardig te voelen. De lunchstop van ongeveer anderhalf uur is erg welkom. Met de wind is het op het water lekker koel maar op het land voel je hoe warm en verraderlijk het is. Hoewel bijna iedereen met ontbloot bovenlichaam roeit, besluit ik om mijn T-shirt zoveel mogelijk aan te houden. We liggen op schema. Vanmiddag moeten we nog zo'n twaalf á dertien kilometer. We zijn ongeveer een half uur onderweg en na nog een paar hippo's te hebben gezien valt ons oog op een aantal olifanten aan de Zambia-zijde van de rivier. Gelukkig roeien we aan de goede kant. Vanwege de harde wind wagen we de oversteek naar de Zimbabwe-zijde van de rivier niet. Dit is erg jammer want aan de Zimbabwe-zijde ligt Mana-pools. Mana-pools is een National-park en de kans om wild te zien is daar veel groter. Het risico is echter te groot. Vlak langs de oever naderen we de olifanten gestaag. Als ze maar blijven staan. Gelukkig doen ze dat en het is een mooi plaatje. Het is een groep van in totaal acht olifanten. We leggen onze boten iets verderop aan wal en schieten onze plaatjes. Even schrikken we als een olifant een beweging onze kant op maakt, maar dit blijkt loos alarm. Na twintig minuten te hebben gekeken gaan we weer verder. Fysiek wordt Ellen flink op de proef gesteld en ook ik voel de vermoeidheid in mijn armen opkomen. Op Elephant-island overnachten we. Vlak voor we daar aankomen krijgen Ellen en ik de schrik van ons leven. Op zo'n anderhalve meter voor onze boot duikt opeens een hippo naar beneden. We durven niets meer te doen en laten ons over de plaats des onheil drijven. Het hart klopt in mijn keel. De eerste avond op de oever van Elephant-island is niet echt een gezellige avond de meeste van ons hebben wel een pijntje of voelen zich lamlendig. Hippo's zien we vlak voor ons in het water en de zonsondergang is schitterend. Maar het lijkt of de meesten de moeite er niet meer voor kunnen opbrengen. Na het eten ligt iedereen vrijwel meteen in de slaapzak en denkt aan de komende twee dagen. 's-Nacht horen we hyena's, leeuwen en natuurlijk hippo's. Ook begint het harder te waaien.

2/10 2e dag kano-safari
De vorige dag hebben we zo'n dertig kilometer afgelegd. Vandaag staat dit weer op het programma. De conditie van het weer is er echter niet beter op geworden. Het is nog harder gaan waaien en bij het weggaan van ons overnachtingsstekje moeten we ons meteen langs drie hippo's heen wurmen. De wind maakt het ons moeilijk en we moeten hard werken om vooruit te komen. Onderweg zien we weer de nodige hippo's. We proberen zo dicht mogelijk langs de oever te roeien. Zodra de punt van de kano maar even wind vangt, kom je vol in de wind te liggen en moet je alle zeilen (ook al hebben we die niet) bijzetten om weer bij de groep te komen. Tussen de middag rusten we weer uit op een plekje met een schitterend uitzicht. Het lijkt of niemand er meer plezier in heeft. Gus en ik zeggen al tegen elkaar "wanneer deze tocht erop zit en iedereen het klusje geklaard heeft, wordt dit één van de hoogtepunten van de vakantie". Achteraf blijkt dit ook zo te zijn. Vanmiddag moeten we ongeveer tien kilometer roeien. Vlak voor het eindpunt steken we de Zambezi river over. Dit gebeurt tussen twee hippo-families door en het is dus zaak om goed uit de wind te blijven. Even verderop passeren we een olifant en ongeveer tweehonderd meter daarna slaan we ons kamp op voor de tweede nacht. Achter ons trekken grote groepen olifanten en buffalo's langs ons heen. Gus, Ellen en nog twee medereizigers bereiden de maaltijd voor waar iedereen zo naar verlangt. Plots is er consternatie. Ellen snijdt een stukje van het topje van haar pink af en het bloedt hevig. We gaan op zoek naar een verbandtrommel maar die blijkt niet aanwezig te zijn. Gelukkig hebben Cris en Carla ontsmettingsmiddel, een verbandje en pleisters bij zich. Ondanks de pijn houdt Ellen zich goed. Van Gus krijgt ze een lekkere beker wijn (bloed verdunnend???) en vanaf heden krijgt ze de bijnaam "de bikkel". Toch zit ze er zo af en toe verslagen bij. Het is ook geen pretje en zeker niet onder deze omstandigheden. Mijn grote angst is het besmettingsgevaar en de risico's daarvan. Toch kunnen we nog even genieten van een schitterende zonsondergang. De hippo's voor ons in het water passen perfect in dit plaatje. Na het eten babbelen we nog wat na en besluiten we om vroeg onze slaapzak op te zoeken.

3/10 3e dag kano-safari
Vandaag staan de laatste kilometers op het programma. Ellen heeft geen goede nacht gehad. Er staat nog steeds behoorlijk wat wind. Omdat Ellen nog last van haar vinger heeft en het beter is dat ze met de hand omhoog blijft zitten, roei ik de laatste kilometers. Onderweg komen we nog een buffalo tegen en voor we het weten komen we op het eindpunt aan. Vanaf hier maken we een voetsafari. Onder begeleiding van een gewapende gids beginnen we onze tocht. In tegenstelling tot wat we met voetsafaris gewend zijn, komen we ditmaal redelijk veel wild tegen. De dieren die we zien zijn o.a. waterbokken en impala's. Maar de confrontatie met een olifant is het klapstuk van de tocht. Opeens staat de olifant op nog geen vijftien meter voor ons. De gids trekt voor de veiligheid zijn geweer. De olifant kijkt even en vervolgt zijn weg in een andere richting. Teruggekomen op de plek waar de tocht is begonnen wachten we op twee speedboten. De vijfenzestig kilometer die we de afgelopen drie dagen hebben afgelegd overbruggen we nu wat sneller. Pas nu krijgen we een indruk van de kilometers die we afgelegd hebben en de hoeveelheid hippo's die hier zitten. We zien nog wat buffalo's, een krokodil die het water inglijdt, een olifant en veel vogels waaronder bee-eaters die in de oevers van de Zambezi hun nesten hebben. Bij terugkomst in Gwabi-lodge brengen we een bezoekje aan een nabij gelegen dorpje. Dit hebben we met Sunday geregeld. Het dorpje bestaat uit rieten huizen en het is indrukwekkend om te zien hoe de mensen hier leven. De vrouwen zijn bezig bier te maken. We krijgen uitleg hoe dit gebeurt en we moeten natuurlijk even proeven. Met alle respect, maar het is niet te drinken en aangezien het bier gemaakt wordt met water uit de rivier zijn we heel voorzichtig. We krijgen uitleg over van alles en nog wat. Vanavond worden tijdens het eten de eerste verhalen van de kanosafari al verteld. Hieruit blijkt dat de ergernis al plaats maakt voor een voldaan gevoel.

4/10 Gwabi-lodge - Petauke
Om 06.00 uur vertrekken we voor een lange rit richting Petauke. Het is maar de vraag of we het voor zonsondergang redden. Gus hoopt van wel, want zomaar ergens parkeren brengt risico's met zich mee. Tijdens één van de vorige ritten zijn in zo'n situatie alle tenten gestolen. De rust kunnen we wel gebruiken. Tijdens de rit liggen de meeste van ons te slapen. Op het midden van de dag komen we door Lusaka. Hier doen we inkopen voor de volgende dagen en hebben we souvenirtjes gekocht. De resterende afstand is niet voor zonsondergang te overbruggen en we zullen dus op zoek moeten gaan naar een geschikte plek om te overnachten. Tegen zonsondergang slaan we een zandpad in. We rijden langs huisjes en hebben veel bekijks. Wanneer we verder van de weg af gaan, lijkt het wat rustiger en Gus besluit om hier te overnachten. We hebben de tenten nog niet staan of de eerste kinderen komen er al aan. Bij alles wat je doet word je bekeken. Het werkt al snel op de zenuwen van Gus en in een aantal pogingen probeert hij duidelijk te maken dat hij hier niet van gediend is. Het resultaat laat lang op zich wachten maar is er uiteindelijk wel. Toch zijn we constant op onze hoede en passen goed op onze spulletjes. Deze nacht slapen we erg onrustig.

5/10 Petauke - South Luangwa
Voordat we onze ogen open hebben staan de eerste kinderen al weer om het kamp heen. We besluiten snel wat te eten en op te ruimen om zo snel mogelijk te vertrekken. De restjes eten en drinken geven we aan de kinderen. Om 13.00 uur komen we aan in South-Luangwa NP. Het is erg heet en we benutten elk plekje schaduw. Hier zullen we twee nachten blijven. Vandaag staat er verder niets op het programma. De campsite ligt aan de half opgedroogde rivier Luangwa. Er zijn veel hippo's en krokodillen. Voor vanavond kunnen we optioneel een night-gamedrive boeken. We besluiten om dit te doen want nu we hier éénmaal zijn moet je ook alles meemaken redeneren we. Niet iedereen besluit om mee te gaan. Om ongeveer 16.00 uur vertrekken we in een open jeep. Bij de ingang van het park regel ik de toegang tot het park. Op zich is dit al een hele onderneming. Terug bij de auto staat er opeens een man naast me. Je kunt meteen zien dat het gaat om iemand die veel invloed heeft. Hij vraagt ons waar we vandaan komen, waar we naartoe gaan en hoe we het in Zambia vinden. Het blijkt ex-president Kuanda van Zambia te zijn. We steken de brug over de Luangwa over. Hier zit het vol met hippo's en krokodillen. In het park duurt het niet lang voordat het eerste wild zich laat zien. Aan beide kanten van de auto zien we impala's. Even verder zien we een mannetjes bush-bok. De olifanten, giraffes, zebra's en vele antilopensoorten laten ook niet lang op zich wachten. Dan zegt de gids dat we even flink door gaan rijden omdat verderop in het park vanmorgen leeuwen zijn gezien. Nadat we een paar buffalo's hebben gezien komen we bij een open plek. Het begint al schemerig te worden maar in de verte worden twee leeuwen gesignaleerd. We rijden naar de plek waar de leeuwen zich bevinden toe en naderen ze tot op een afstand van tussen de vijf en tien meter. In een open jeep is dit wel erg dichtbij. De motor wordt afgezet. Het stinkt hier verschrikkelijk. Waarschijnlijk ligt er in de buurt een kadaver. We zetten onze weg voort en niet eens zover van de leeuwen vandaan maken we een stop. We krijgen wat te drinken en alles wordt in gereedheid gebracht voor de night-drive. We zijn op een teleurstelling voorbereid maar tevens hebben we de hoop wat meer te zien dan in Hwange NP. Het duurt even maar dan zien we vervolgens een surval, white tailed mongoose, genet, honey badger, puku en de eerder geziene antilopensoorten. Tevreden na ook deze, voornamelijk, nachtdieren te hebben gezien gaan we langzaam op de weg terug. Plotseling steekt er een luipaard de weg over. Iedereen is in rep en roer. Het gebeurt gemiddeld ongeveer drie keer per week dat je het pracht dier te zien krijgt. Het luipaard staat even stil om vervolgens in de bossen te verdwijnen. Iedereen is opgewonden. Dat we dit mee mogen maken. We rijden verder en vrijwel direct daarna zien we een hyena. We volgen het dier en we komen terecht bij een hol waarin twee jonge hyena's zitten. De volwassen hyena's bij het hol lopen zenuwachtig heen en weer. Er worden snel wat foto's etc. gemaakt en we besluiten om de beesten met rust te laten. Voordat we de brug bereiken, waarover we ook naar binnen zijn gekomen, zien we nog een hippo over het land sjokken en een krokodil half op het land en half in het water liggen. Bij aankomst in het kamp worden de achterblijvers overspoeld met verhalen van wat we gezien hebben. Even later volgen de verhalen van hun kant. Nadat Gus verteld heeft dat er vanavond een olifant door het kamp is gelopen krijgen we het volgende verhaal te horen. Ondanks de waarschuwingen om niet richting rivier te lopen hebben twee heren uit onze groep dit toch gedaan. In het bezit van een balletje en onder begeleiding van de hond van de campsite-eigenaar naderen ze de rivier. Het balletje komt om de een of andere reden in de rivier en voor ze het weten gaat de hond er achteraan. Voordat ze konden reageren werd het hondje door een krokodil gepakt en onder water getrokken. Het diertje is niet meer boven gekomen. Na met ongeloof dit verhaal te hebben gehoord hebben we het inmiddels gereed zijnde eten maar opgegeten en zijn we na een paar lekkere biertjes gaan slapen.

6/10 South Luangwa
Na een nacht waarin een olifant zeer luidruchtig is geweest, maken we ons gereed om vroeg te vertrekken voor een gamedrive. We zien veel olifanten, zebra's en impala's. Ook veel vogels waaronder de saddle-billed stork, bee-eaters en kraanvogels zien we. Verder zien we nog een familie warthogs met jongen en een waterbok. Krokodillen en hippo's kun je hier ook niet missen. Na een paar uur te hebben rondgereden gaan we terug naar ons kamp. We genieten van een lekkere lunch en gebruiken de rest van de middag om lekker te luieren. Vanavond staat er weer een night gamedrive op het programma. Hebben we net zoveel geluk als gisteren? Om 16.30 uur is het zover. Meteen vanaf het begin zet de gids er flink de vaart in. Achter in het park zijn namelijk leeuwen gesignaleerd. Veel aandacht aan het inmiddels veel geziene wild kunnen we niet schenken. We laten veel wild aan ons voorbij gaan totdat we moeten stoppen. Voor ons steekt een groep van tussen de drie á vier honderd buffels over. Er komt geen eind aan. Maar dan toch zijn ze allemaal, op een paar twijfelaars na, overgestoken. Snel rijden we verder. Tegen het invallen van de schemering zien we inderdaad een vijftal leeuwen. Het zijn prachtige dieren. Na een klein half uurtje, terwijl het nagenoeg donker is geworden, laten we de leeuwen voor wat ze zijn. We rijden richting een heuvel om vervolgens boven op de heuvel even te pauzeren en wat te drinken. Vanaf hier begint de night gamedrive. Het duurt even voordat we wat zien. Eerst zijn het impala's. Net als gisteren zijn we eigenlijk al op de weg terug als we opnieuw een luipaard zien. Ditmaal is het luipaard op jacht. Iets verderop staan drie impala's. Wat is het schitterend om zo'n pracht dier te zien sluipen. Het luipaard loopt vlak langs onze auto. Het is een kwestie van tijd of de aanval zal worden ingezet. Even maakt het dier de indruk te gaan starten, maar dan zakt het weer door de achterpoten. Omdat we om een bepaalde tijd het park uit moeten zijn kunnen we niet langer blijven. Tevreden met wat we gezien hebben laten we het luipaard in alle rust zijn gang gaan. Niet ver hier vandaan loopt een porcupine vlak voor onze auto. Zenuwachtig zoekt het een uitweg. Het is een kostelijk gezicht om de porcupine te zien huppelen. Eindelijk vindt het een doorgang om van de weg te kunnen verdwijnen en schiet het diertje de duisternis in. We gaan ook even kijken of de hyena's nog op dezelfde plek zitten als gisteravond. We hebben geluk en wederom is het prachtig om te zien zoals de jonge hyena's van de ene naar de andere ingang van hun hol rennen. Al met al is dit weer een zeer geslaagde gamedrive.

Malawi

7/10 South Luangwa - Livingstonia Beach (Malawi)
Vandaag vertrekken we vroeg om een grote afstand te overbruggen. Dit doen we om een extra dag aan het Malawi-meer te creëren. Er wordt flink doorgereden. Tussen de middag doen we inkopen in Lilongwe. We eten hier wat bij een soort Wimpy. Opvallend is dat we de patat in een plastic zakje krijgen. Er wordt een flinke voorraad drank ingeslagen. Wat Gus voorspeld heeft komt uit. Het wordt steeds moeilijker om aan goede voedingsmiddelen te komen. Na een uurtje in Lilongwe te hebben doorgebracht moeten we weer verder. Er wordt flink vaart gemaakt en zo bereiken we een uurtje voor zonsondergang Livingstonia Beach. Hier zullen we de komende drie nachten doorbrengen. We slapen op een beschermd stukje grond wat bij een groot hotel hoort. Op het strand is een bar waar je tot laat in de avond een drankje kunt nuttigen. De vermoeidheid slaat toe en we besluiten het niet zo laat te maken.

8/10 Livingstonia Beach
Vanochtend worden we gewekt door een aantal fish-eagles. Ze zitten dicht bij en zijn op zoek naar vis. Samen met een mooie zonsopgang is het best prettig wakker worden. Ellen is vandaag jarig. Van Gus krijgt ze een fles gin met drie blikjes tonic. Vanmorgen genieten we van de zon en het water. Rond onze tenten krijgen we bezoek van Cervet-monkeys. Ook zijn er klipdassen die we van dichtbij kunnen bewonderen. Vanmiddag gaan we op curio-jacht. We zijn gewaarschuwd voor de jeugd uit de omtrek die graag datgene wat je net gekocht hebt willen inpakken. Wat ze er dan niet bij vertellen is dat je daarvoor in veel gevallen nog meer betaalt dan de prijs voor de curio. We zijn nauwelijks op weg of we worden vergezeld door een aantal jongens. Snel maken we duidelijk dat ze van ons niets hoeven te verwachten. Ze geven zich niet snel gewonnen. Maar met vriendelijk blijven en attent zijn op wat ze doen voorkomen we dat we in een lastige situatie komen. Na het eten vertrekken we naar de bar waar op Ellen haar verjaardag wordt gedronken.

 9/10 Livingstonia Beach
Vanmorgen staat er een bezoekje aan fishermans-village op het programma. We zijn nauwelijks in het dorpje of Ellen heeft aan elke hand een kind. Het is mooi om te zien hoe de dorpsbewoners hun visnetten zitten te herstellen en de gevangen vis te drogen leggen. Langs het strand wemelt het van de gekleurde netten. Opeens is iedereen in rep en roer en breekt er paniek uit. Iedereen sprint naar een watertje toe dat bezaaid is met waterhyacinten. Er wordt geschreeuwd en plotseling komen er twee mannen met lange stokken aan. Ze lopen een stukje het water in en beginnen in te slaan op iets wat we niet kunnen zien. Het blijkt een grote krokodil te zijn die een geit te pakken heeft gekregen. Zo'n driehonderd dorpsbewoners dwepen de mannen op en wij staan er tussen in. Gejuich gaat op als de geit gered wordt en de mannen triomfantelijk het water uitkomen. Deze opschudding is tevens het einde van ons bezoek aan dit dorpje. We keren terug naar ons kamp nadat we nog een uitnodiging hebben gekregen om vanmiddag terug te komen. Ze gaan dan een fish-eagle lokken met een vis. Dit laatste vertellen we Gus en die zegt "dat kunnen we zelf ook wel". Vanmiddag gaan we inderdaad zelf proberen om met gekochte vis de fish-eagles te lokken die ons ook vanmorgen weer hebben wakker gemaakt. Zodra iedereen met de camera in de aanslag staat gaat Gus in het water staan en gooit de vis een paar meter van zich af. De fish-eagle aarzelt niet lang voordat hij zich afzet om met een elegante vlucht de vis uit het water te vissen. Hetzelfde herhalen we nog drie keer. De rest van de dag luieren we nog wat.

10/10 Livingstonia Beach - Lake Shore
Vandaag gaan we op weg naar Zanzibar en leggen we de eerste etappe af. De weg staat bekend als slecht en we zullen ook niet teveel kilometers af kunnen leggen. De weg zit vol gaten. De hele dag zitten we op of in de auto. Op het eind van de dag, wanneer wij boven op de auto zitten moet Gus uitwijken voor overstekende koeien. Het toeval wil dat we precies langs een grote acacia-boom rijden. Ellen is het slachtoffer en ze zit van boven tot beneden onder de schrammen. Ze bloedt flink en de schrik zit er goed in. Maar wederom blijft ze er (uiterlijk) vrij rustig onder. Opnieuw is Cris de reddende engel en zij behandelt de wonden. Een uurtje later komen we aan op de plaats waar we zullen overnachten.

11/10 Lake Shore - Morogoro (Tanzania)
We vertrekken vroeg voor alweer een lange rit. Al snel steken we de grens naar Tanzania over. Het landschap verandert gelijk. Veel thee- en bananenplantages geven het landschap een groen aanblik. Na twee uur rijden gaat dit weer over in een dor landschap. Langs de kant van de weg gebruiken we onze lunch. Vervolgens komen we in een heuvellandschap terecht. Hier is het weer volop groen. We volgen de weg langs een rivier en zien zo af en toe een aap. Ook zien we lokale bevolking in masai-kleding lopen. Even is er sprake van dat we misschien in het wild gaan kamperen maar Gus besluit om dit niet te doen. Het wordt al vrij donker en dit is de reden dat hij de eerste gelegenheid aangrijpt om de tenten op te slaan. Bij een lokaal hotel kunnen we op een door muren omgeven terrein overnachten.

Zanzibar

12/10 Morogoro - Zanzibar
Ook vandaag staat ons weer een druk bezette dag te wachten. We moeten de boot naar Zanzibar halen. In de middag komen we aan in Dar-Es-Salaam. Een hectische stad waar we meteen de indruk krijgen dat we die zo snel mogelijk weer moeten verlaten. We hebben nog een uur voordat de boot vertrekt. Na ongeveer drie uur komen we aan op Zanzibar. Zodra we de haven verlaten komen we in een andere wereld dan we de laatste weken gewend zijn. Zanzibar is een specerijen-eiland en was één van de belangrijkste handelscentra van Afrika. Ook was hier de grootste slavenmarkt van Afrika. Nu we hier in de oude stad van Zanzibar "Stone Town" staan, worden we ook meteen omgeven door dit specifieke sfeertje. Hier ontmoeten we onze lokale gidsen en na een lunch in een lokaal restaurant vertrekken we richting Nungui. Dit in het noorden van Zanzibar gelegen plaatsje heeft parelwitte stranden. We slapen hier de komende nachten in een huisje. Opvallend is dat elke dag op Zanzibar voor twee uur de stroom wordt uitgezet. Aan het strand is een kleine bar (voorzien van aggregaat) waar je kunt genieten van een prachtige zonsondergang. Met een heerlijk bounty-gevoel zoeken we ons bed op.

13/10 Zanzibar
Vandaag bezoeken we een in de buurt gelegen dorpje. De mensen zijn wat terughoudend tegenover toeristen. Foto's maken van de mensen wordt ons afgeraden. Te vaak zijn de mensen hier beloftes gedaan om foto's op tre sturen die niet nagekomen zijn. Kwalijk nemen kun je ze het dan ook niet. Het dorpje licht onder de palmbomen. De mensen leven hier voornamelijk van onderlinge handel en visserij. Aan een watertje dat een open verbinding naar de zee heeft krijgen we mooi gekleurde vissen en zeeschildpadden te zien. Dit deel licht op een beschermd terrein. Het weer is wisselend. Zo schijnt de zon en dan zijn er weer dreigende wolken. Over het strand lopen we weer terug naar onze huisjes. Het strand is bezaaid met de meest fraai gevormde schelpjes. De rest van de dag luieren we lekker aan het strand en nemen we zo af en toe een duik in het mooi gekleurde water. Samen met de passerende donkere bewolking heeft dit een bijzondere effect. De zonsondergang van vanavond is fantastisch. Op het terrasje van het lokale restaurantje zitten we met een cocktail in de hand naar de ondergaande zon te kijken. Even later gaan we naar een uit riet gebouwde hut om een lokaal gerecht te eten. Het is heel eenvoudig maar zo hoort het ook.

14/10 Zanzibar
Vandaag bestaat uit voornamelijk snorkelen. Eerst gaan we zelf oefenen. Het is lachwekkend om te zien hoe we met de zwemvliezen aan het water inlopen. Voor ons beiden is dit de eerste ervaring met snorkelen. Stukje bij beetje komen we verder het water in. Maar dan opeens zien we allemaal zwarte ronde bolletjes op de bodem liggen. Met de zwembril tegen ons gezicht gedrukt zien we dat het om zeeegels gaat. Even verlies ik het evenwicht en prompt krijg ik een stekel in mijn hiel. Ik ben niet de enige die deze ervaring moet ondergaan. Margeret valt ook achterover en valt met haar hand midden in een zee-egel. Beiden worden we behandeld met een lokaal geneesmiddel. Met het sap van een papaja worden de wondjes ingesmeerd. Opnieuw ga ik het water in. Het is een wondere wereld. Dichtbij de kust wemelt het van de mooi gekleurde visjes. De hele ochtend oefenen we hier. Na de lunch vertrekken we met een dhow de zee op om even verderop bij een rif te gaan snorkelen. Hier gaan mijn ogen echt open. We zwemmen hier midden door scholen vis. Je hoeft maar even te duiken en je kunt van dichtbij het koraal bewonderen. Ik krijg er geen genoeg van, maar het steeds naar beneden duiken heeft me vermoeid en ik besluit om de dhow maar weer op te zoeken. Niet veel later vetrekken we. Bij terugkomst zien we ook weer drie andere reisgenoten. Ze zijn wezen zeevissen en met drie tonijnen en een kingfisch komen ze trots naar ons toe. Aan de bar wordt nog even nagebabbeld over de ervaringen van deze dag. Weer is de zonsondergang fantastisch. Vanavond eten we de gevangen vis. Hoewel we geen van beiden visliefhebbers zijn, smaakt het goed.

15/10 Zanzibar
Vandaag vertrekken we van Nungui naar Zanzibar Town. Onderweg maken we een korte spicetour. Verder bezoeken we in Stone Town een kerk en een kerker die gebruikt werd om slaven in gevangen te houden. Vanmiddag rijden we naar Jozani Forest. Hier leven de alleen op Zanzibar voorkomende Kirk's Red Colobus Monkey's. Er zijn nog maar 1500 van deze zeer leuk ogende monkey's op de hele wereld. We zijn net het bos in of we worden omgeven door de monkey's. Ze komen zo dichtbij dat het geen moeite zou kosten om ze aan te raken. Ze springen van hot naar her en van elke positie die ze innemen ben je geneigd een foto te maken. Voor ons gevoel gaan we dan ook weer veel te snel weg. De avond begint echter aan te breken en we vertrekken naar het Afrika-hotel. Hier bekijken we de ondergaande zon onder het genot van een drankje. Nog even gaan we naar ons hotel om ons om te kleden en op te frissen. Nadat iedereen zover is vertrekken we naar een Italiaans restaurant om lekker te gaan eten.

16/10 Zanzibar
Vandaag is onze laatste dag op dit mooie eiland. Vanmorgen gaan we in Stone Town winkelen. Er zijn veel souvenirwinkeltjes en we struinen heel wat af. Vanmiddag gaan we naar een nabij gelegen eilandje genaamd "Prisenor Island". Hier staat een vervallen gevangenis die nooit in gebruik is genomen. De overtocht maken we met een klein bootje. Ook een toeristische attractie zijn de grote landschildpadden. Waar je van schrikt is dat de pas geboren schildpadden achter slot en grendel moeten omdat ze anders door toeristen worden meegenomen. Na twee uur op het eiland te hebben doorgebracht vertrekken we weer. De zee is ruiger geworden en ik voel me niet echt op mijn gemak in dit kleine bootje. Nadat we onze spullen gepakt hebben vetrekken we naar de boulevard. De boulevard staat vol met kraampjes waar de lokale bevolking etenswaar aan de man brengt. Nadat onze gids ons heeft verzekerd dat het veilig is om hiervan te eten grijpen we onze kans. Het eten is heerlijk en we moeten oppassen dat we niet te veel eten, want vannacht maken we de overtocht terug naar Dar-Es-Salaam. In tegenstelling tot de heenweg zal de terugweg met een langzame boot gebeuren. De voorspellingen zijn dat minstens de helft van onze groep zeeziek zal worden. Deze voorspelling is gebaseerd op ervaringen met vorige groepen. We slapen in het onderdek op matjes. De schommeling van de boot is goed te merken. Maar wanneer we in Dar aankomen voelt iedereen zich nog redelijk goed. Dit op een paar bulten na die de meesten van ons hebben opgelopen. Vlooien???

Tanzania

17/10 Dar-Es-Salaam - Arusha
Vandaag vertrekken we om een grote afstand te overbruggen. Eindpunt is Arusha. Onderweg krijgen we niet al te veel mee van de omgeving. Er wordt veel geslapen en het weer is ook niet om over naar huis te schrijven. Na een lange rit komen we aan in Arusha. Op het programma staat dat we hier één dag zullen blijven voordat we vertrekken naar Serengeti NP. Een aantal van ons voelt hier niet zoveel voor en we proberen optioneel een dag eerder te vertrekken. Dit lukt en we verheugen ons er nu al op om een dag langer van het wild te mogen genieten. Vanavond eten we in het restaurant op de campsite. Het weer is nog steeds niet best en we hopen dat het droog blijft.

18/10 Arusha - Serengeti NP
Vanochtend moeten we om zes uur klaar staan om de rit naar Serengeti NP te aanvaarden. Vanuit Arusha volgen we eerst een teerweg. We zien steeds meer masai. Na verloop van tijd slaan we een keer rechts een zandweg in en vervolgens begint een lange zeer hobbelige weg richting Ngorongoro Crater. De hobbels worden met een naar omstandigheden hoge snelheid genomen. We moeten ons stevig vasthouden om niet voortdurend onze hoofden te stoten. Na ongeveer drie uur door elkaar te zijn geschud bereiken we de eerste heuvels. In het plaatsje wat hier ligt, halen we de benodigde proviand. We vervolgen onze weg en na nog een uurtje rijden komen we in een ander landschap terecht. Hier wordt alles groener en lijkt het alsof we in een regenwoud terechtkomen. Nog even en we bereiken de lippen van de Ngorongoro Crater. We gunnen ons even wat tijd om van het uitzicht te genieten. Na ons bezoek aan Serengeti NP zullen we de Ngorongoro Crater nog te zien krijgen. We verheugen ons er nu al op. We rijden door en nadat we de nodige masai, zebra's, giraffes, thomson gazelles, grant's gazelles en topi's hebben gezien, bereiken we de grens van Serengeti NP. Zowel links als rechts van ons zien we grote vlaktes met de hiervoor genoemde dieren. De komende nachten zullen we wild kamperen nabij Seronera campsite. We zijn nauwelijks Serengeti NP binnen of we zien een hyena. Even verderop zien we nog twee hyena's en een secretary-bird. We rijden door, want het begint al redelijk laat te worden. Na een paar kilometer zien we drie leeuwinnen onder begeleiding van een prachtige volbemaande leeuw. De vrouwtjes hebben veel aandacht voor een alleen lopende buffel terwijl het mannetje lekker gaat liggen. Vlak hierna zien we een groep olifanten. Het begint al te schemeren. En op het moment dat we denken dat we op de plek zijn waar we ons kamp op gaan slaan, vallen onze ogen uit onze oogkassen. Op hemelsbreed nog geen drie honderd meter van de plaats waar we overnachten zien we een groep van achttien leeuwen een buffel verorberen. De meeste leeuwen liggen al volgevreten uit te rusten. De leeuwen die wat lager in de rangorde zijn liggen echter nog lekker te peuzelen. Met onze auto op ongeveer tien meter afstand slaan we alles gade en zien we hoe er af en toe om het beste plaatsje bij de buffel wordt gevochten. Ondertussen is het vrijwel donker geworden en snel rijden we naar de plek waar we overnachten toe om onze tenten op te gaan zetten. Tijdens het gereed maken van het kamp speelt de gedachte steeds door mijn hoofd dat even verderop achttien leeuwen liggen. De enige geruststelling die we hebben is dat ze zichzelf net hebben volgevreten. Om het kampvuur zittend eten we een heerlijk bereide maaltijd en zijn we het er met zijn allen over eens dat de groep die in Arusha is achtergebleven wel wat gemist heeft. Zo af en toe kunnen we het niet laten om met een zaklantaarn om ons heen te schijnen. Je ziet dan glinsterende oogjes die al springend hun weg vervolgen. Op het moment dat de eerste moet toiletteren besef je dat je daarvoor de duisternis in moet lopen. Met de leeuwen in de buurt blijft dat toch spannend.

19/10 Serengeti NP
Vreemd genoeg was dit één van mijn beste nachten in Afrika. Om ongeveer 05.30 uur worden we wakker. De gidsen zeggen dat we vannacht bezoek hebben gehad van een paar hyena's. Tijdens het ontbijt vraagt iedereen zich af of de leeuwen er nog zijn. Het antwoord laat niet lang op zich wachten want een half uurtje later vertrekken we voor een gamedrive van een hele ochtend. Nadat we het pad zijn uitgereden zien we het al. De leeuwen zijn er nog. Opnieuw zien we ze de resten van de buffel oppeuzelen. De ene leeuw lost de andere leeuw af. Er gebeurt van alles om het karkas. Leeuwen spelen even met elkaar, vallen in slaap,  jagen een gier weg en af en toe geeft er ééntje een teken dat een andere leeuw te dicht bij haar in de buurt komt. Na een uurtje te hebben gekeken lopen de laatste twee leeuwen gezamenlijk weg. De prooi achterlatend. Ook wij vervolgen onze weg en zien even later een dik-dik langs de kant van de weg. Even later zien we een ander koppel leeuwen. Een mannetje met prachtige manen en twee vrouwtjes. Één van de vrouwtjes ziet in de verte een zebra staan. In de loop van de ochtend zien we nog veel dieren. Onder andere olifanten, baboons, zebra's, buffalo's, waterbokken, thomson gazelles, topi's, etc. Vlak na een pauze zie ik in de verte allemaal gieren in de lucht rondcirkelen. Ik wijs de gids hierop en hij gaat richting de gieren. Even verderop gaat hij de weg af (officieel mag dit niet). Dan kunnen we onze ogen niet geloven. Onder een boom ligt een cheeta met vier jongen. Lang blijven we hier niet omdat we ons hier niet mogen begeven. Of de gieren hier (in)direct verband mee hebben weten we niet, maar het is een fraai gezicht. Inmiddels is de ochtend in een ver gevorderd stadium en besluiten we terug te gaan. Onderweg zien we weer veel wild. Het is heet geworden en op het kamp wordt het kleinste stukje schaduw opgezocht. Vanmiddag staat er weer een gamedrive op het programma. Vanwege de hitte besluiten we om wat later te vertrekken dan gepland. Een aantal van ons is het hier niet mee eens maar veel wild zien doe je toch niet met deze temperatuur. Nadat de temperatuur wat gedaald is, vetrekken we voor onze tweede gamedrive deze dag. De leeuwen die bij ons in de buurt waren zien we niet meer. Het duurt even voordat we het eerste wild te zien krijgen. Het is een groep banded-mongoose. Dit zijn eigenlijk nachtdieren en het is leuk om ze te zien rondhuppelen. We vervolgen onze weg en na nog het veel voorkomende wild te hebben gezien stoppen we. "Een luipaard" wordt er geroepen. Hoe ik ook kijk, ik zie het dier niet. Maar dan opeens zie ik hem zitten in een acaciaboom. Het dier hangt met beide achterpoten over een tak en ligt lekker te dommelen. Langzaam komt er meer beweging in de luipaard. Hij zal toch niet de boom uitkomen? Nog een keer gaapt het dier, staat hij op en rekt zich uit om zich vervolgens om te draaien en even verderop weer te gaan liggen. Lang blijft het luipaard niet liggen. Hij loopt naar de stam van de boom en klimt behendig naar beneden. Even gaat hij zitten, kijkt om zich heen en dan verdwijnt hij de bosjes in. We kunnen ons geluk niet op en vragen ons af wat we nog meer te wensen overhouden (niets). Al met al hebben we hier een dik uur gestaan en besluiten we om naar het kamp terug te gaan. Voordat we vertrekken komt ons een jeep tegemoet rijden. Het zijn onze in Arusha achtergebleven medereizigers. Wat hebben zij door die extra dag niet mee te gaan veel gemist. In het kamp wisselen we de verhalen uit. Nu krijgen we ook te horen dat het in Arusha slecht weer is geweest. Onderweg hebben ze twee jagende cheetah's gezien. Dit compenseert de pijn natuurlijk wel een beetje. Gezamenlijk eten we om het kampvuur en lekker vuil van de afgelopen twee dagen zoeken we onze slaapzak op.

20/10 Serengeti NP - Ngorongoro Crater
Vanmorgen vertrekken we opnieuw vroeg voor een gamedrive. We komen er achter dat het niet alle dagen feest is. We zien namelijk heel weinig wild. Zo af en toe wordt in de verte iets gesignaleerd. We rijden naar een hippo-pool. Doordat het grootste gedeelte van de pool droog is komen te liggen, leven de hippo's en de krokodillen vlak naast elkaar. Het is een grote groep hippo's en de krokodillen zijn zeer fors van formaat. Hier blijven we ongeveer een half uur. Net als op de heenweg zien we ook op de weg terug naar het kamp niet veel wild. Tussen de middag pakken we onze spullen en na de lunch vertrekken we richting Ngorongoro Crater. Richting krater veranderen de weersomstandigheden. Er komt steeds meer bewolking. Zodra we op onze camp-ite op de lippen van de Ngorongoro Crater, aankomen zitten we midden in de wolken en is het koud geworden. Ook regent het en we zetten snel ons kamp op. Het eten wordt gekookt terwijl iedereen een droog onderkomen zoekt. Vlug eten we om zo snel mogelijk onze tent op te zoeken en te gaan slapen.

21/10 Ngorongoro Crater - Arusha
De hele nacht heeft het geregend. Er zijn maar weinig droge plekjes in de tent te vinden. Iedereen heeft het koud. Langzamerhand klaart het weer wat op. Vandaag gaan we in de krater het wild bekijken. De Ngorongoro Crater is 260 vierkante kilometer groot en 600 meter diep. Net wanneer we de afdaling de krater in hebben gemaakt, stappen we uit. We staan vlak naast de jeeps. Een groep zebra's komt ons tegemoet en passeert ons op nog geen vijftig meter. Even verder loopt een leeuwin met een jong. Alleen de aanwezigheid van de leeuwin doet een grote groep gnoes op de vlucht slaan. Verder zien we onder andere hyena's, buffalo's, een secretary-bird, jackels, marabou's, hippo's, thomson gazelles, zebra's, olifanten en in de verte een zwarte neushoorn. De enige weg de krater uit is nat en modderig. Wanneer we op ons kamp aankomen zijn de tenten nauwelijks opgedroogd. Toch wordt het tijd om ze in te pakken. Vanmiddag gaan we terug naar Arusha. De weg is erg modderig geworden door de neerslag en zo af en toe zien we auto's die vast zitten. Even als op de heenweg rijdt onze chauffeur in hoog tempo door. We worden voortdurend door elkaar geschut. Toch hebben we vertouwen in de chauffeur en na een lange rit bereiken we Arusha. De weersomstandigheden worden weer slechter. De zon is niet meer te bekennen. Snel zetten we onze tent op. Vanaf dit moment begint het weer te regenen. De hele avond en nacht regent het door. Alles wordt nat en vies. Gelukkig is dit onze laatste nacht in de tent.

Kenia

22/10 Arusha - Nairobi
Vroeg in de ochtend vertrekken we richting Nairobi. Even buiten de campsite krijgen we pech met de auto. Na een uurtje is dit verholpen en kunnen we Arusha verlaten. Opeens breekt de bewolking open en zien we in de verte de Kilimanjaro liggen. Bij de grens wemelt het van de masai die curio te koop aanbieden. Je wordt omgeven door de masai en iedereen wil je wel wat verkopen. Je voelt jezelf soms ongemakkelijk zo staan ze tegen je aan te drukken en aan je te trekken. Na de formaliteiten aan de grens rijden we door richting Nairobi. Aangekomen bij ons hotel pakken we de spullen uit de auto en gaan ons weer eens lekker met warm water douchen. Vanavond gaan we in een nabij gelegen hotel eten en daar nemen we afscheid van Gus. Hij vertrekt vannacht weer richting Johannesburg.

23/10 Nairobi - Amsterdam
Vandaag brengen we de dag door in Nairobi. Eerst nemen we afscheid van een paar reisgenoten. Zij gaan door naar Zimbabwe. Vanmorgen brengen we een bezoekje aan het voormalige huis van Karen Blixen (Out of Africa). Voordat we vertrekken moeten we nog even langs een bank om geld te wisselen. Bij een bank die adverteert met de tekst "Deze bank kost u de minste tijd" zijn we een half uur bezig om geld te wisselen. Dit komt waarschijnlijk doordat wij op dit moment de enige klanten zijn. We nemen een taxi naar het Karen Blixen museum toe. Inclusief chauffeur zitten we met ons zevenen in de taxi. In het museum krijg je een goede indruk over het leven van Karen Blixen. Vanmiddag bezoeken we de binnenstad van Nairobi. De laatste inkopen worden gedaan. De laatste uurtjes voor het vertrek duren het langst. Maar dan breekt toch de tijd aan om een taxi te pakken en richting vliegveld te gaan. In een gammele taxi die wederom helemaal wordt afgeladen komen we aan op het vliegveld. We nemen afscheid van de overgebleven reisgenoten. Met een aantal van hen spreken we af om contact te houden.

24/10 Slot
De terugreis verloopt voorspoedig en ondanks de vele mooie ervaringen verlangen we na een maandje Afrika wel weer naar huis. In Nederland krijgen we niet veel later te horen dat er in Zambia een poging tot een staatsgreep is geweest en dat er op Zanzibar drie doden zijn gevallen tijdens een hurricane (orkaan). Dit laatste verklaart het slechte weer in Arusha. We zullen nog lang teren op deze vakantie en het zal zeker niet de laatste keer zijn dat we dit mooie werelddeel hebben bezocht.

copyright: Paul Janssen