Nationale parken en meren
Kenia en Tanzania
van 12-09-1999 t/m 12-10-1999

Onze laatste tour door het prachtige continent "Afrika" was in 1997. Nu in 1999 hebben we een tocht door Kenia, Tanzania en Uganda gepland. Uganda bezoeken we echter niet. Dit vanwege de slachting die, tijdens een bezoek aan de bedreigde Mountain Gorilla's, Ruandese rebellen begin dit jaar onder Engelse en Amerikaanse toeristen hebben aangericht. Door heel Uganda is het onrustig en niet ongevaarlijk.
Reden voor KUMUKA de reis aan te passen en het advies van de Engelse Foreign Office op te volgen.
Een keuze waar we achter staan, hoewel we de Mountain Gorilla's graag hadden gezien. De aangepaste route richt zich op de meren en nationale parken in Kenia en Tanzania.Samen met Beate en Karla, die we tijdens de vorige reis hebben ontmoet, vertrekken we vanaf  Schiphol.
We gaan op zoek naar de uitbundige flora en fauna in Oost-Afrika. Net als bij de voorgaande reizen zijn de voorbereidingen weer vroegtijdig begonnen. Kumuka, African Holydays (de Nederlandse vertegenwoordiger voor Kumuka) en Rottink reisbureau (Deventer) hebben hierbij uitstekende diensten verleend.
Zodoende zijn we goed voorbereid voor ons derde grote avontuur in Afrika. Opnieuw met een truck en slapend in een tentje.

12/9
Vanmorgen vertrekken we om 06.45 uur richting Schiphol. Om 08.00 uur komen we aan. Genoeg tijd om in te checken. Onze plaatsen zijn gereserveerd. Dit keer dus geen last van overboekingen. Afgesproken is om Beate bij de gate op te wachten. Karla is gisteren vanuit België naar ons huisadres gekomen. Met ons vieren drinken we een kopje koffie en na even wat te hebben bijgepraat vertrekken we richting de gate.
Het is de eerste keer dat we met daglicht over het Afrikaanse landschap vliegen. Aan de woestijn lijkt geen einde te komen. Om 20.00 uur landen we en om 21.30 uur komen we aan in het Boulevard Hotel in Nairobi.
De pre-departure meeting is inmiddels geweest. Even een fles water halen en dan naar bed. De medereizigers zullen we morgen wel ontmoeten.

13/9 Nairobi - Segana (Tana-river)
Om 06.45 uur staan we op. Wat zal ons deze dag brengen? Eerst even ontbijten en dan gereed maken voor vertrek. In de hal van het hotel zittend proberen we in te schatten wie wel en wie niet bij ons in de groep zit. Het vertrek staat om 09.30 uur gepland. Om 10.15 uur hebben we nog geen KUMUKA-personeel en medereizigers kunnen ontdekken. Dan ineens gaat het allemaal heel snel. Prue (de gids) komt binnen voorzien van tropenhelm met zebradekje. De mensen die de pre-depature hebben bijgewoond verzamelen zich om haar heen. Het moment om ons zelf maar even voor te stellen. Na een vlugge uitleg over wat er gisteren besproken is en het bekijken van de truck (MUZZA) vertrekken we om 11.00 uur. Dit alles niet voordat we aan Shaun (de chauffeur) en Karanja (de kok) zijn voorgesteld. De internationale groep bestaat uit 15 personen. Acht daarvan doen een tienweekse tour met als bestemming Harare in Zimbabwe. Onderweg worden de eerste contacten gelegd. Prue probeert er al wat stemming in te brengen. Vlak voor Thika lunchen we langs de weg. Het is weer een geweldig gevoel om de Afrikaanse wind langs je heen te voelen en te horen gaan. Een open truck heeft ook wat nadelen. Het cassettebandje begeeft het. Door Steve wordt geprobeerd de uit de cassette gelopen tape weer op te winden. Het is een komisch gezicht om deze pogingen te zien.
In de middag bereiken we onze eerste campsite bij Segana. De campsite ligt aan de belangrijkste rivier van Kenia, de Tana-river. Hier krijgen we verdere uitleg over de truck, de aangepaste route en de dag van morgen.
Dan staat er white water raften op het programma. Verder worden er afspraken gemaakt over de werkzaamheden waarvan wordt verwacht dat we die op ons nemen. We worden in vier groepen verdeeld. Een kookgroep, een afwasgroep, een groep die de truck schoonmaakt en een groep die vrij heeft. Om de drie dagen rouleren de groepen.
Na het eten, wat overigens bijzonder lekker is, blijven we in een cirkel zitten. Prue vraagt iedereen zich nog eens voor te stellen en te vertellen wat hij/zij in het dagelijkse leven doet en wat tot op heden de mooiste ervaring in ieders leven is. Deze eerste dag belooft veel voor de komende vier weken. Net als bij Drifters hebben we van KUMUKA een goede eerste indruk. KUMUKA betekent in het Swahili "lange reis" ofwel "long journey". In het Shona betekent het "ontwaken" ofwel "awakening".

14/9 Tana-river
Vandaag blijven we hier. Na een goed en stevig ontbijt spelen we een partijtje volleybal. Omstreeks 11.00 uur en na wat uitleg over de spelregels en gevaren, vertrekken we om op de Tana-river te white water raften. Preu, Sally, Shanon, Steve, Math en Nicole vergezellen me op dit avontuur. Het water is laag en de rotsen soms gevaarlijk dichtbij. Zeven rapids hebben we voor de boeg. In tegenstelling tot mijn ervaringen met het raften op de Zambezi werkt deze groep goed samen. De eerste rapids nemen we dan ook zonder brokken moeite. Bij een stroomversnelling met een verval van twee meter besluit de gids vrijwillig te gaan surfen. Hierbij blijft de boot in de rapid hangen en worden we flink door elkaar geschut. Drie keer wordt dit herhaald. Tijdens de tweede keer wanneer de boot uit de rapid omhoog schiet zie ik Prue, die schuin tegenover me zit, boven me hangen. Ze kan de boot niet langer vasthouden. Ik sta op het punt kopje onder te gaan als we elkaar recht in de ogen kijken en ze met een vrije val boven op me terechtkomt om vervolgens samen tien meter verderop weer boven water te komen.
Even later komen we na de langste rapid te hebben overwonnen aan bij een waterval. Naast de waterval verlaten we de boot en klimmen omhoog. De gids blijkt stoute plannen met ons te hebben. De achterblijvers hebben zich hier verzameld. Als je wilt, kun je hier naar beneden springen. Met de toch al verhoogde adrenaline besluit iedereen de sprong te wagen. Teruggekomen in de boot plaatsen we de boot met de punt naar voren recht tegenover de waterval. Achter de waterval schijnt een grot te zijn????? Met een uiterste krachtsinspanning proberen we ons een weg door de waterval te banen. Na drie pogingen geven we het op. Ik zit voor in de boot en mijn peddel wordt telkens wanneer ik een roeibeweging wil maken door de waterval teruggedrukt. Vermoeid en met trillende handen rusten we even uit voordat we onze weg vervolgen.
Nog twee rapids staan ons te wachten. Voor we deze bereiken leggen we de boten nog een keer aan de kant. Tussen een paar rotsen door heeft zich een soort glijbaan gevormd. Als een paar speelse jonge honden laten we ons om beurten naar beneden glijden. De eerste keer nodigt uit tot meer en wanneer we in een treintje naar beneden gaan moeten de inmiddels uit het niets aangesnelde kinderen lachen om deze rare witte mensen.
Nog een keer waag ik me naar beneden om in de stroomversnelling een draai te maken zodat mijn vermoeide lichaam drie keer door dezelfde stroming meegevoerd wordt. Alleen mijn gele helm blijft daarbij boven water. Dit schouwspel zorgt voor nog meer lachkrampen. Vooral Prue had hiervan tot in de avond last.
Vlak hierna dient zich een rapid aan met weinig hoogteverschil maar ook met weinig ruimte. Wanneer we het commando krijgen om aan de linkerkant van de boot te gaan zitten, gebeurt dit te snel. Gevolg is dat we, op drie personen na, te water gaan. Prue, Steve en ik zitten onder de boot. Onder water worden we door een nauwe kloof naar wat dieper water gespoeld. Met verbazing over wat ons overkwam klimmen we weer in de boot. Het laatste stuk van de tocht kunnen we rustig aan doen en van de mooie omgeving genieten. Het raften op de Tana-river is niet te vergelijken met het raften op de Zambezi. Natuurlijk heeft de Zambezi grotere rapids. Maar de door laag water rotsige Tana-river kan teren op een mooie door veel vogels bezochte omgeving. De achterblijvers hebben de ochtend benut met wat zwemmen en ander vermaak. Om 13.00 uur vertrekken ze voor een warme en vermoeiende klim richting de waterval waar wij even later zullen passeren.
Terug op de campsite smaakt het bier heerlijk en rusten we wat uit. Om het kampvuur praten we nog wat na en komen de verhalen van het raften nog eens uitgebreid aan de orde.

top

Sweetwaters GR

15/9 Segana (Tana-river) - Timau
Om 09.00 uur vertrekken we richting Timau. Vooral het eerste gedeelte van de route is prachtig om te zien. We passeren verschillende dorpjes. De één wat groter dan de ander. Maar allemaal hebben ze talloze winkeltjes langs de kant van de weg. We naderen Nanyuki. Voorbode van Mount Kenya en het Laikipia plateau. De plaatsen waarover Kuki Callman in haar boek "I Dreamed of Africa" schreef en dat ik vlak voor mijn vertrek nog gelezen heb. Het is geen lange reis en de wegen, behalve die in Nanyuki, zijn goed. Voor we Nanyuki bereiken, passeren we de evenaar. We worden uitgenodigd om naar de voorstelling van de lucifers in een trechter, gevuld met water, te kijken. Twintig meter aan de noordkant van de evenaar draait de lucifer rechtsom in het water en twintig meter op het zuidelijk halfrond draait de lucifer linksom. Precies op de evenaar ligt de lucifer roerloos in het water. Best eens leuk om te zien maar voor een diploma loopt niemand warm.
Het plaatsje Nanyuki binnen rijdend zien we rechts van de weg Mount Kenia met haar top in de wolken verdwijnen. We vervolgen de weg, die sporadisch een stukje vlak is, richting Timau. Niet veel later bereiken we onze campsite nabij Timau. De campsite (Timau river lodge) ligt op 2000 meter hoogte en grenst aan het laatste stukje hoogland regenwoud dat Kenia rijk is en aan de voet van Mount Kenya. De tenten worden opgezet en we lunchen tussen schooiende ganzen, kalkoenen en een kraanvogel.
Even later vertrekken we voor een 2,5 uur durende voettocht door het regenwoud. Een flinke wandeling met een lokale gids (Francis) die er een flink tempo op na houdt. Kronkelende paden leiden ons langs een dik beboste omgeving. Sporen van een hyena, uitleg over hoe je in tijd van nood niet hoeft te verhongeren of verdorsten en over de fauna krijgen we voorgeschoteld. Op een open plek in het regenwoud rusten we even uit. Net weer op weg begint het te regenen. Meteen stijgt er een verfrissende geur op die onze neus aangenaam verrast.
Even schuilen we maar eigenlijk is het de moeite niet waard. Het duurt dan ook niet lang of we vervolgen onze weg. We lopen richting een aantal heuvels. Voor we het weten staat Francis boven op een richel en spoort ons aan ook te komen. Ons kost het wat meer moeite om de richel te bereiken. Aan de andere kant van de heuvel is een afgrond. Het idee wordt geopperd om wijdbeens op de richel te gaan zitten met aan iedere kant van de richel een been. Achter elkaar zittend laten we ons fotograferen door Francis. Behendig loopt hij over de richel heen en weer om voor bijna iedereen een foto te maken. Een genot om naar te kijken zoals hij de foto's neemt. Voorovergebogen en met de camera scheef tegen zijn gezicht balanceert hij zoekend naar de ontspanner. In deze houding vraagt hij elke keer weer "where is the something".
Na deze vermakelijke momenten lopen we weer even het regenwoud in. We zien de lokale bevolking een stuk kaal gekapt land bewerken. Aandachtig kijkt een aantal van ons naar dit schouwspel, niet beseffend dat de rest van de groep doorloopt. Op het moment dat we dit realiseren is het te laat. Geen spoor meer te zien van onze medewandelaars. Op de gok kiezen we een richting. Fluiten en roepen heeft geen resultaat. De juiste richting inschattend lopen we (Prue, Rodger, Keth, Ellen en ik) op goed geluk door. Bij een stroompje vinden we de rest weer. Ze zijn druk bezig om het water over losliggende keien over te steken. Iedereen bereikt (redelijk) droog de overkant.  Ook al is het op handen en voeten. Niet veel later zijn we terug op de campsite. Het is inmiddels schemerig en flink koud geworden. De één na de ander zoekt de douche op. Verrast worden we door de mededeling dat er vandaag voor ons gekookt wordt en dat we lekker binnen kunnen eten.
Het is een gezellige avond met opnieuw Francis in een hoofdrol. Francis leert een aantal van ons hoe er op zijn Afrikaans gedanst moet worden. Deze avond benut ik meteen om nog eens flink de namen van iedereen uit mijn hoofd te leren. Dat is wel nodig want erg veel ken ik er op dit moment nog niet.

16/9 Timau - Sweetwaters game reserve
De eerste wisseling van de diensten is vanmorgen. Ik word kok en Ellen is vrij. Reden waarom ik vroeg mijn bed uit moet. Voor Ellen houdt dit in dat ze alleen de tent af moet breken en opruimen.  Om ongeveer 09.00 uur vertrekken we richting Nanyuki. In Nanyuki aangekomen worden we direct omgeven door  verkopers van fruit en curio. Ze blijken een feilloos gevoel te hebben voor kooplustige toeristen. Shanon is het slachtoffer. Zelfs sokken worden als ruilmiddel ingezet. Na veel heen en weer bieden slagen de verkopers er in toch wat te verkopen.
Na de curio te hebben ingeladen vertrekken we richting Cunninghums. Niet ver van Nanyuki ligt deze op privé-terrein gelegen campsite. Van hieruit zullen we na de lunch richting Sweetwaters game reserve rijden.
In twee landrovers bereiken we over droge en stoffige wegen de ingang van het 24.000 hectare grote park. Op de vlaktes waar oorspronkelijk de Masai leefde zien we, met op de achtergrond Mount Kenya, ondanks de verwachtingen veel wildlife. Vooral warthogs, giraffes, zebra's, hartebeests, impala's, thomson's gazelles, bushbuck, waterbuck, olifanten, oryx, eland en jakhals trotseren de hete middagzon.
Ook worden in dit park chimpansees opgevangen. In een natuurlijke omgeving (omgeven door een hekwerk met stroomdraad) worden hier de chimpansees, meestal met een trieste voorgeschiedenis, opgevangen. In de uitkijkpost is te lezen uit welke soms akelige situaties ze gered zijn. Gemengde gevoelens komen boven bij deze aanblik.
Gelukkig worden we opgevrolijkt door een zevental Scandinavische mannelijke toeristen. Voorzien van identieke tropenhelmen en kaki kleding zorgen ze voor de lach op ons gezicht die we bij de aanblik van de chimpansees niet naar voren konden toveren. Verderop in het park bezoeken we ook even "Blow", het model voor de warthog in de film de "Lion King".
Na Blow gaan we op zoek naar de door mensen opgevoede zwarte neushoorn. De 25-jarige oude Rhino ligt verscholen tussen de acaciaboompjes. Onder constante bewaking en zich niets aantrekkend van de voortdurende liefkozingen slijt deze kolos zijn levensdagen.
Niet het Afrika waar wij al enige jaren van genieten, maar wel goed om je met de neus op de feiten te drukken.
In de schemering rijden we terug naar Cunninghams. Op het aan een riviertje gelegen privé-terrein wordt na het eten nog even wat om het kampvuur gedronken voordat we de slaapzak opzoeken.

17/9 Sweetwaters game reserve - Bushcamp
Na het ontbijt wassen we ons in het riviertje. Het water is erg koud dus erg grondig gebeurt dit niet. Precies op tijd vertrekken we verder het noorden van Kenia in. De planning is om zondag en maandag een kameelsafari, onder begeleiding van Samburu-krijgers, te maken. Muzza wordt op dezelfde plek geparkeerd als de vorige keer. Meteen staan de verkopers van curio en fruit weer om ons heen. Samen met Nada en Keth, de twee andere koks, doen wij onder leiding van Karanja de inkopen voor de vier komende dagen. Vanavond kamperen we ergens in het wild en daarna maken we de kameelsafari. Er moet dus flink wat ingekocht worden. Het is leuk om in plaats van bij de grote supermarkten bij de lokale bevolking inkopen te doen. Na twee uur hebben we alles. We laden alles snel in en proberen nog even naar Nederland te bellen. We lopen ongeveer een half uurtje naar een lodge. Onder het genot van een milkshake kan hier worden getelefoneerd, gefaxt en gemaild.
Om 12.30 uur verlaten we Nanyuki richting Bobong. Vandaag zullen we Bobong niet halen. Vandaar dat we vannacht in de bush overnachten. Tijdens de rit van vanmiddag kunnen we nog wel het nodige wild te zien krijgen.
De omgeving is prachtig en het duurt niet lang of we zien het eerste wild. Thomson's gazelles, zebra's en giraffes lopen langs de kant van de weg. De rit duurt ongeveer drie uur. Op een open plek langs de kant van de enige weg naar het noorden (in deze omgeving) besluiten we om het kamp op te slaan. John, onze lokale gids in Sweetwaters, heeft Prue deze plek aanbevolen. Omdat de tenten vlak langs de weg te veel aandacht zouden trekken besluiten we deze pas tegen de schemering op te zetten.
In de verte ligt een rotsformatie. Om de tijd te doden besluiten we die kant op te lopen om de rots te beklimmen. Op de terugweg kunnen we dan meteen sprokkelhout meenemen voor het kampvuur van vanavond.
Aangekomen bij de rots blijkt deze op sommige punten lastig te beklimmen. Reden voor Ellen en Karla om beneden te blijven. Soms mijn angst overwinnend en mijn besluit om naar de top te gaan vervloekend, bereik ook ik het topje. De inspanning wordt beloond maar de weg terug spookt nu al door mijn hoofd. Vanaf de top zien we drie elandantilopen. Terwijl ongeveer iedereen van de groep zich behendig over de rotsblokken beweegt, blijf ik stokstijf staan en quasi nonchalant van het uitzicht genieten. Aan de andere kant zien we in de verte giraffes met daarvoor een grote kudde dromedarissen. Over de weg komt een man aangelopen. Op datzelfde moment zien we vlak voor de rotsen langs een hyena lopen. De hyena loopt richting de weg om even later vlak achter de niets vermoedende man de weg over te steken.
Meteen realiseren we ons dat Ellen en Karla ook nog beneden staan. De hyena moet ze op een aantal meters gepasseerd zijn. We besluiten terug te gaan. Geholpen door het uitgestippelde pad van mijn voorgangers blijkt mijn angst om naar beneden te gaan ongegrond. Beneden aangekomen staan de beide dames, zich niet bewust van het feit dat ze zojuist op korte afstand zijn gepasseerd door een hyena, ons op te wachten. Op dit moment bereikt ons ook de man die we over de weg hebben zien lopen. Hij blijkt de herder van de dromedarissen te zijn en op de uitnodiging om een kijkje te nemen gaan we meteen in. Onderweg waarschuwt hij ons dat hier ook veel buffels zitten. Met een droge mond slikken we deze mededeling weg.
Bij de dromedarissen aangekomen vraagt hij of we trek hebben in wat melk. Een dromedarismoeder die haar jong zoogt staat wat melk af. Één voor één nemen we een nipje. Het warme vocht smaakt niet eens vies. Maar om nu een volle teug te nemen gaat me iets te ver. Tot verbazing van de herder denkt iedereen er zo over.
In de groep zijn veel dieren. Ik besluit er eentje te filmen. Kijkend door mijn zoeker volg ik een hele jonge dromedaris die voor me langs loopt. Als door een ingeving besluit ze een hoek van negentig graden te maken om vervolgens recht op me af te lopen. De camera volledig uitzoemend komt het dromedarisjong recht in de lens kijkend naar me toe. Een meter voor me veranderd ze de richting om me met een rustig gangetje te passeren.
 Het wordt schemerig en de hyena spookt nog door ons hoofd wanneer we besluiten we richting truck te gaan. Onderweg sprokkelen we nog wat hout en wassen we ons nog even wat aan het riviertje dat vlak langs ons kamp kronkelt. Tenten worden snel opgezet en op het kampvuur wordt weer een lekkere maaltijd gemaakt.
Tijdens de voorbereidingen voor het eten krijgen we bezoek van twee mannen. We schijnen op privé-grondgebied te staan en hier mag niet gekampeerd worden. Omdat het te laat is om nog een ander plek te vinden krijgen we toestemming om hier vannacht te blijven. Maar Prue moet aan andere gidsen vertellen dat het niet de bedoeling is hier te overnachten.
Inmiddels is het donker en horen we een hyena op niet al te grote afstand lachen. Ook zebra's laten horen dat ze er zijn. Na het eten zitten we gezellig om het kampvuur met een biertje wanneer Prue opstaat en richting riviertje loopt. Met de zaklantaarn schijnend wijzen rode ogen er op dat de hyena ons gevonden heeft. Met de rivier tussen ons en de hyena zien we de hyena weer in de bush verdwijnen.
Een aantal van ons wordt hier zichtbaar nerveus van en zien er nu al tegen op om vannacht de tent voor een toilet te moeten verlaten. Niet veel later gaat iedereen richting slaapzak. De hele nacht door horen we de hyena('s) en zebra's.

18/9 Bushcamp - Bobang
Onder begeleiding van een opkomende zon staan we op. Bijna de hele groep gaat een ochtendwandeling maken voordat er wordt ontbeten. Met Prue als gids banen we ons een weg door de struiken langs het riviertje. Ondanks de grootte van de groep proberen we zo weinig mogelijk geluid te maken. Dit lukt aardig. Resultaat is dat we een bushbuck, een dik-dik en een aantal mooie vogels zien. Zo vroeg in de ochtend komen de dieren naar de rivier om te drinken. Opgedroogde olifante- en buffelkeutels zijn de stille getuigen dat ook deze dieren hier voorkomen. Dan horen we een auto onze richting op komen. Omdat het niet zeker is of we hier mogen lopen, besluiten we ons achter wat struiken te verbergen. Mannen achter in de auto turen om zich heen. We zien ze niet meer terug en we besluiten naar de truck te gaan.
Bij terugkomst is het ontbijt al klaar. Na het ontbijt breken we onze tenten af en gaan we op weg naar Bobong.
Langs de enorme hobbelige weg zien we nog giraffes, een dik-dik en een grote schildpad. Het is een warme dag en bij onze campsite aangekomen duiken we snel het aanwezige zwembad in. De campsite ligt op de top van een heuvel en vanuit het aanwezige zwembad kijk je weg over een enorme vlakte. Hier vandaan vertrekken we morgen voor de tweedaagse kameelsafari. Voorzien van een drankje relaxen we bij het zwembad en werken ons dagboek bij. Mede dankzij Karanja is het eten wederom lekker. Na het afwassen wordt er tijdens het flappen nog even om het kampvuur gedanst. Het flappen is niet meer dan de borden, kommen, etc, met een wapperende beweging droog krijgen. De komende twee dagen zullen vermoeiend worden. Reden voor ons om vroeg onze slaapzakken op te zoeken.

19/9 Bobong - Bushcamp
De voorbereiding voor de kameelsafari bestaat uit het pakken van de meest noodzakelijk spullen. Het is de bedoeling om zo weinig mogelijk bagage mee te nemen. De begroeting van de dromedarissen, die door de Samburu-krijgers worden beladen, zorgt voor de nodige hilariteit. Vooral Sally is behoorlijk angstig voor de protesterende dromedarissen. Het protest bestaat uit een gorgelend geblaat waarbij je recht in de slijmerige groene, met bruine tanden gevulde, bek kijkt. Een niet erg aanlokkelijk gezicht. Tegen 09.30 uur vertrekken we. Drie dromedarissen zijn er voor de bepakking. Nog eens acht zijn er voor ons. Dit houdt in dat er wisselend een groep loopt en een groep op de rug van deze eigenwijze dieren mag zitten.
Samen met de Samburu-krijgers en een gewapende gids lopen we over het Laikipia-plateau. Met de dromedarissen bij ons blijft ook het wild dichtbij. Groepen zebra's en hartebeest lopen voor ons uit. Even later wanneer de groep zich in tweeën heeft gesplitst passeren we op ongeveer vijfenzeventig meter afstand een buffel. Onder een kleine acaciaboom staat hij naar ons te loeren. Wanneer je niet alert bent zou je er zo langs heen lopen. Dit is niet ongevaarlijk. Het komt nog wel eens voor dat een niets vermoedende passant aangevallen wordt. Gelukkig zijn we als groep geen makkelijk doelwit en besluit de buffel zelf maar om weg te lopen. Wanneer we dan ook pootafdrukken van leeuwen en hyena's zien zijn er genoeg waarschuwingen geweest om dicht bij elkaar te blijven.
Niet veel later nemen we in de buurt van een waterpoel onze eerste rust. De wandelaars hebben dit na 1,5 uur lopen ook wel nodig. Het is warm en de pas zit er goed in. We moeten zorgen dat we flink blijven drinken.
Nadat de andere groep plaats heeft genomen op de dromedarissen vervolgen we onze weg. Opnieuw lopen er zebra's en hartebeest voor ons uit. Comfortabel zit het niet en het duurt niet lang of ik begin mijn achterste en mijn rug al te voelen. Regelmatig verzittend bereiken we na weer ongeveer 1,5 uur ons tweede rustpunt. Hier gebruiken we onze lunch aan een riviertje. Bespied door twee jonge samburu's gaan we pootje baden. Mijn neus begint door de hitte spontaan te bloeden.
Wanneer we weer geruild hebben en op weg zijn naar de plek waar we overnachten komt er wat meer bewolking. Dit maakt het een stuk minder warm en het laatste gedeelte, wanneer mijn neus gestopt is met bloeden, lijkt wat gemakkelijker te gaan. Onderweg wordt juist Sally lastig gevallen door de dromedaris die achter haar loopt. Geschrokken springt ze van haar dromedaris.
Na nog eens twee uur zitten we er flink doorheen. Precies op dat moment bereiken we onze plaats waar we overnachten. Tussen een kleine en een grotere waterval, bij een stroomversnelling, spannen we een zeil en maken we een kampvuur.
De eerste blaren dienen zich bij Ellen aan. Het is dan ook een vermoeiende dag geweest. Langs de Ewaso Narok rusten we uit en praten we wat bij. Wanneer we het eten op hebben, besluit het merendeel van ons te gaan slapen. Onder een overweldigende sterrenhemel en met de voeten tegen de rivier aan proberen we ons vermoeide lichaam rust te geven. Wat zal de dag van morgen brengen?

20/9 Bushcamp - Bobong
Na een nacht onder een sterrenhemel, met af en toe een wolkje, worden we wakker met een opgaande zon. Met het geluid van kolkend water en midden in the bush hebben we de nacht doorgebracht. Natuurlijk wordt ook hier een goede en stevige lunch gemaakt. Nadat de dromedarissen weer onder protest vertrekklaar zijn gemaakt vertrekken we richting Bobong. Ook ik heb nu blaren onder mijn voeten. Niet zo erg als Ellen. Zij kan dus beter de hele terugweg op de dromedaris zitten. Door de vele rotsen moet iedereen de eerste paar honderd meter lopen. Even een riviertje oversteken en een heuvel op en dan kan de helft weer op de dromedarissen zitten. Op de eerste paar honderd meter presteren we het al om te verdwalen. Hoe kun je nu elf dromedarissen kwijt raken? Nou in de bush kan dat dus heel makkelijk. Even later, na wat speurwerk van Prue, vinden we ze weer. Ook nu is er  hilariteit bij het bestijgen van de dieren.
Er staat ons nog een lange tocht te wachten. Misschien hebben we weer net zoveel geluk als gisteren en zien we weer wild. De eerste kilometers springt er af en toe een common duiker weg en op verse sporen van een leeuw en een hyena na zien we verder niets. Onze eerste stop is bij een hippo-pool. Vijftien hippo's zijn er en er worden de nodige foto's gemaakt. Na een half uurtje vervolgen we onze weg. Veel wild is er nog steeds niet te zien. Na weer een paar kilometer worden we echter gemaand stil te zijn. Er is een groep van ongeveer vijftig olifanten gesignaleerd. Onze lokale gids "John" leidt ons om de olifanten heen om ze zo uit de wind te kunnen benaderen. De dromedarissen laten we achter en te voet gaan we verder. Het duurt niet lang of de eerste geluiden van de olifanten horen we. Even later zien we ze lopen. We dreigen voor de wind te raken en moeten opnieuw een boog om de olifanten heen maken. Even verderop wachten we op wat gebeuren gaat. John gaat op verkenning. Na ongeveer tien minuten komt hij terug en drie van ons mogen hem volgen. Het duurt niet lang of ook de rest kan komen. Hij dwingt zelfs tot haast. Reden is dat we dan de groep een pad over kunnen zien steken. Een mooi gezicht. We proberen opnieuw voor de groep olifanten te komen. Ook dit lukt. Maar dit keer lopen we voor de wind. De olifanten zijn op zo'n honderd meter afstand. Plotseling verschijnt er een olifant uit de bosjes op nog geen vijftig meter. John geeft het sein om hard weg te lopen. Met de oren wijd uitstaand kijkt de olifant onze kant op. Een paar seconden later en zonder verder te dreigen sluit de olifant zich bij de kudde aan en kunnen we rustig kijken. Indrukwekkend om deze kolossale dieren uit dit perspectief te zien.
We lopen terug richting de dromedarissen en lunchen eerst voordat we onze weg vervolgen. De verwachting is dat we over een uurtje terug in Bobong zullen zijn. Vrijwel iedereen is aan het eind van zijn latijn. Het lopen in deze warmte en het ongemakkelijk zitten eisen zijn tol. Een buffel en twee zebra's zien we nog. Deze laatste twee staan ons op de weg op te wachten. Wanneer we ze op twintig meter zijn genaderd besluiten ze ons te laten passeren. We tellen de kilometers, minuten en seconden.
Sloffend bereiken we onze vertrouwde campsite. De laatste vijftig meter gaan stijl omhoog. Na ook deze hindernis te hebben genomen zien we het zwembad en een paar plekjes schaduw. Van beide wordt gretig gebruik gemaakt. En wanneer twee medewerkers van de ranch met koud bier aankomen zijn alle fysieke belemmeringen meteen verdwenen. Dit is het lekkerste biertje van mijn leven. Ook al zijn de voeten kapot gelopen en zijn we nu al ontzettend stijf, we zouden deze twee dagen niet hebben willen missen. Aan de rand van het zwembad worden de eerste herinneringen uitgewisseld. De confrontatie met de olifanten en de angstige momenten van Sally en Lisa op de dromedarissen zijn hierbij de belangrijkste gespreksonderwerpen.
Tijdens een heerlijke douche krijg ik van Karanja een biertje aangeboden. Hij schijnt (achteraf) er zelf ook al genoeg te hebben gehad. Na deze twee inspannende dagen is dit bij hem verkeerd gevallen en is hij niet meer in staat om te koken. De koks moeten er dus meteen flink tegenaan. Vanzelfsprekend zoekt iedereen vrijwel direct na het eten de slaapzak op.

top

Lake Baringo

21/9 Bobong - Lake Baringo
Zonder al te veel spierpijn staan we vandaag vroeger dan normaal op. De blaren en de kapotte voeten zijn de enige ongemakken. De weg voert ons door acaciabush. Langs de weg worden we weer vriendelijk toegezwaaid. Langzamerhand wordt het landschap groener en kleurt het zand rood. De kleur van het zand die ik altijd zo passend vind voor Kenia. Onze bestemming, Lake Baringo, is één van de Rift Valley meren met een rijke variatie aan vogels. Ook komen er hippo's en krokodillen voor. Lake Baringo is beschermd gebied. Als missionarissen passeren we de ingang (dit blijkt goedkoper te zijn). In Lake Baringo ligt Gibraltar Island.
Het is een bijzonder warme dag. Met name het hoogteverschil van twee duizend meter naar dit meer is goed te merken. We kamperen op campsite "Roberts". Bij het meer aangekomen loop ik meteen naar het meer. Met Keth in mijn kielzog kijken we naar een in het water liggende krokodil. Aangetrokken door  het geluid van een hippo, een yellowbild stork en een pelikaan lopen we een stukje langs het meer. Plotseling schiet een krokodil vlak voor ons het water in. Geschrokken grijpt Keth me vast. Zo zie je maar dat je altijd goed uit moet kijken. Iets wat we nu niet deden. De bar op de campsite gebruiken we om aan de hitte te ontsnappen. Het is te warm om wat te doen en we laten een lekker biertje naar binnen glijden. Ellen heeft pech. Zij is kok en moet nog inkopen doen.
In de loop van de middag staat een boottocht op het meer gepland. Tegen het advies in wordt besloten om dit naar het einde van de middag te verschuiven. Later op de middag is de kans groot dat het harder begint te waaien. Toch wordt besloten om 16.30 uur te vertrekken. Dit moeten we bezuren. In de eerste plaats staat de zon laag en pal tegen. Hierdoor valt er niet veel te zien en te fotograferen. Na een half uurtje begint het inderdaad harder te waaien. Flamingo's, lepelaars, kingfisher, hammerkopf, krokodillen, visarenden, hippo's, pelikanen en overige niet te identificeren vogels zien we. Om het eiland varend begint het steeds harder te waaien.
Het is een lage boot en het is meer regel dan uitzondering dat de golven over de rand komen. Van alles spookt dan door je hoofd. Krokodillen, hippo's zie je op dit moment niet maar ze zitten er wel. En de foto- en filmapparatuur beschermen we met onze truien. Het water spat uiteen tegen de boeg. Door de bewolking die opkomt wordt het donker. Midden op het meer zitten we in elkaar gedoken om de camera's te beschermen.
Van de omgeving nemen we haast niets meer waar.  Een half uurtje later komen we in de luwte van het meer terecht. Langs de oever zien we nog een paar zeer grote krokodillen en een hippo die zich gapend gereed maakt om aan wal te gaan. De krokodillen worden door de gids van de boot het water ingejaagd. Alles wordt gedaan om de ongemakken te compenseren. Na dit alles zijn wij wel klaar om terug naar de campsite te gaan. Één van de boten begeeft het echter. In de ver gevorderde schemering zorgt dit ook weer voor wat commotie. Besloten wordt de boot op sleeptouw te nemen. Na vijf minuten besluit de motor het weer om te doen dus worden de boten weer ontkoppeld. Iets te vlug geeft de bestuurder van onze boot weer gas. Hierdoor spant het touw dat net wordt losgeknoopt zich weer. Ternauwernood ontsnapt de gids van de andere boot aan het touw zodat hij net niet overboord valt. Ondanks alles bereiken we veilig de steiger die we twee uur geleden verlaten hebben. Op de campsite teruggekomen blijkt Karanja zijn verplichtingen weer niet na te (kunnen) komen. Voor Prue en Shaun begint dit een probleem te worden. Karanja is bij vrienden in het dorp gebleven om door te zakken. Opnieuw weten de koks een perfecte maaltijd te maken. Na het eten spelen we nog een spelletje dart in de bar.

top

Lake Nakuru NP

22/9 Lake Baringo - Lake Nakuru
Om 09.00 uur vertrekken we van "Roberts" campsite. We krijgen te horen dat er vannacht hippo's om de tenten hebben gegraasd. Niets van meegekregen. Maar het bordje met "Camping at own risk" staat er dus niet voor niets. Verwacht wordt dat we over een uurtje bij Lake Bogoria zullen zijn. De weg is redelijk goed en inderdaad staan we na een uurtje bij de ingang van Lake Bogoria National Reserve. Bij de ingang proberen ze nog even om 2.000 Ksh. te innen voor de videocamera. Maar dit feestje gaat niet door. Even volgen we de weg tot dat we een eerste glimp opvangen van het 10.705 hectare grote, van geisers voorziene, meer. Een roze glimp, ontstaan door de miljoenen flamingo's. Met elke meter dat we dichterbij komen wordt het meer fascinerender en dringt een penetrante geur tot ons door. De geur wordt veroorzaakt door de flamingopoep, de algengroei en de hoge temperatuur. De roze glimp vervormt zich langzaam tot allemaal individuele flamingo's. De impala's en overige dieren krijgen ineens niet meer de aandacht die ze verdienen. Wanneer we langs de weg de truck even stil zetten, trappelen de flamingo's zich op snelheid om vliegend een plaatsje verderop te zoeken. We rijden verder langs het roze omzoomde meer tot we bij de geisers komen. Hier stappen we uit en we kunnen de flamingo's tot op enkele meters naderen. Veel leuke momenten zorgen voor veel foto's. In één van de plassen naast de geiser koken we onze eieren voor de lunch. Met een volle buik wordt besloten om niet de makkelijkste weg het park uit te gaan. Het is tijd om Muzza eens flink te testen. Over een nagenoeg onbegaanbare weg rijden we over een berg het park uit. Op de top aangekomen kijken we nog één keer om naar het roze meer. We worden flink door elkaar geschut. Maar het is fijn om te weten dat onze 4-wheeldrive het zware karwei aan kan. Het is erg warm en doordat we geen vaart kunnen maken, missen we de verkoelende wind. Door een vrijwel onbewoond gebied bereiken we sisalplantages. We zijn duidelijk aangekomen in een gebied met alleen maar deze plantages. De sisal wordt gebruikt om onder andere touw te maken. We rijden alweer een tijdje over een verharde weg als blijkt dat de laatste uren zijn tol hebben geëist. Een band is vernield en moet vervangen worden. Nauwelijks staan we stil of we krijgen gezelschap van spelende kinderen en arbeiders. In de verte nadert er een donkere lucht. Net nadat de band verwisseld is en we het zeil over de auto hebben vastgemaakt begint het te regenen. Een uurtje verwijderd van Lake Nakuru vervolgen we onze weg. Ons doel is "Kembu" campsite. Eerst moeten we nog inkopen doen in Nakuru. Hier worden de eerste ansichtkaarten gekocht en verstuurd. Ook in Nakuru worden we meteen weer omringd door verkopers van curio. Ongeveer een uurtje moeten we ze van ons afhouden.
Op Kembu aangekomen regent het weer en snel zetten we onze tenten op. Daarna zoeken we snel de gezellige bar op. Met een gin-tonic en een biertje zitten we om de open haard. Tijdens de maaltijd wordt nog even de situatie Karanja aangehaald. Wat er precies allemaal gebeurd is weten we niet, maar er wordt hem nog één kans geboden.
Na het eten spelen we onder het genot van een drankje nog een spelletje dart. Ondertussen vertelt Prue ons wat het programma van morgen is. Een gamedrive van een hele dag door Lake Nakuru National Park is iets waar we graag vroeg onze tent voor opzoeken. Het vertrek staat gepland om 06.00 uur.

23/9 Lake Nakuru National Park
Zoals we hebben voorgenomen vertrekken we om 06.00 uur richting Lake Nakuru NP. Vanaf de campsite is dit ongeveer vijfentwintig minuten rijden. Terwijl we de eerste kilometers afleggen komt de zon op. Het is nog erg fris. Wanneer we door het plaatsje Nakuru rijden is iedereen onderweg naar zijn werk of school. De schoolkinderen zwaaien ons enthousiast na. Terwijl Prue de formaliteiten bij de gate van het nationale park regelt, schuiven we het zeil van de auto naar achteren zodat iedereen goed om zich heen kan kijken. Lake Nakuru NP is 18.800 hectare groot en door een hek omgeven. Dit om de hier opnieuw geïntroduceerde zwarte en witte neushoorns te beschermen. Andere veel voorkomende dieren zijn de rothschild's giraffe, hippo, waterbuck, reedbuck, impala, zebra, buffel, warthog, etc. Ook het luipaard leeft hier. Om dit dier te zien heb je echter veel geluk nodig.
Het park wordt voor een groot gedeelte omgeven door steile rotsformaties. Het meer (inclusief park) is een juweel in de rij van meren in de Rift Valley.
Vlak na binnenkomst in het park moeten we stoppen voor overstekende buffels. In het bos vallen ze haast niet op maar zodra we stil staan en om ons heen kijken zien we er behoorlijk wat die verborgen in het groen staan. Even verderop staan giraffes van een acaciaboom te eten. We krijgen een geur van rottend vlees in de neus. Nieuwsgierig proberen we te ontdekken waar het vandaan komt. We kunnen niets vinden en we vervolgen onze weg. We rijden met de klok mee het meer rond. Door acaciabush en langs candellovetrees. Zo af en toe zien we impala's en warthogs. Maar het meest zien we de ons tegemoetkomende busjes met safarigangers. Zou er achter ons iets bijzonders gespot zijn? Wij rijden door. Het is heerlijk om in de open truck, zo af en toe wegduikend voor een laaghangende acaciatak, de frisse ochtendwind langs je heen te voelen gaan. We verlaten het bos en rijden richting het meer. Hier zien we buffels en zebra's. Even later spotten we impala's, thomson's gazelles en nog meer buffels. In de verte zien we een andere truck staan. Een grote grijze kolos staat voor de auto. We besluiten er heen te rijden. Links van ons passeren we op grote afstand twee neushoorns. Maar we hebben onze zinnen gezet op onze eerste waarneming. Hier krijgen we geen spijt van. Aangekomen bij het punt waar we de truck zagen, zien we dat naast de enorme neushoorn een tweede neushoorn staat. Het is een kleintje, dat steeds in de buurt van zijn moeder blijft. Even later wanneer het kleintje bij de moeder begint te drinken wordt er in de truck zachtjes gesteund. We prijzen ons zeer gelukkig.
Wanneer we weer verder rijden krijgen we nog veel meer wild te zien. Hieronder bevinden zich nog twee neushoorns, ieder met een jong. Aangekomen op een uitkijkpunt eten we ons uitgestelde ontbijt op. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht over het park. De temperatuur stijgt en we besluiten weer verder te rijden. Het wild schijnt zich te hebben verstopt. We rijden naar de achter in het park gelegen waterval. Hier wachten we tot de ergste hitte voorbij is. Lekker wat tijd om in het gras te luieren en de dagboeken bij te werken. Gelukkig komt er wat bewolking. Wanneer we weer richting het meer rijden komen we door leopardgebied. Gieren in de bomen en in de lucht verraden dat er iets in de buurt moet zijn. Driftig wordt er gespeurd. Omdat we de weg niet af mogen blijft dit zonder resultaat.
Het hier veel voorkomende wild krijgen we weer te zien. Dan, vlak langs de weg, zien we twee enorme neushoorns. Zo dichtbij maakt hun omvang veel indruk. Wat betreft de neushoorns mogen we zeker niet klagen. Van de hier zestien levende neushoorns hebben we er twaalf gezien. De dag nadert zijn einde en we besluiten richting de gate te gaan.
Op de campsite teruggekomen heeft Karanja zich van zijn allerbeste kant laten zien. We krijgen een voortreffelijke Afrikaanse maaltijd voorgeschoteld. Hij lijkt zijn laatste kans te willen grijpen. Vanavond maken we het wat later dan normaal. Onder het genot van een drankje worden er wat spelletjes gedaan. Morgen hebben we een vrije dag.

24/9 Kembu campsite
We hebben een heerlijke rustdag. Voor onze begrippen slapen we heel lang uit, ongeveer 9.30 uur, daarna halen we onze bepakking uit de truck en beginnen we met onze eerste handwas. Als deze schoon is en aan de waslijn wappert, bellen we even naar huis.
Voor de brunch hebben we heerlijke pannenkoeken, met stukjes banaan erin, gebakken. Na het eten spelen we nog even een spelletje dart en een partijtje badminton. Karla en Ellen laten de benen harsen. Ze zijn niet de enige. Bijna alle vrouwen laten deze kans in Afrika niet voorbijgaan.
De campsite herbergt veel kameleons. De vorige dagen hebben we er niet één gezien. Maar in de loop van de dag laten zich er toch een paar bekijken.
Tot het moment waarop Karanja bij mij komt om geld te lenen, is het een rustige dag. Ik blijk niet de eerste te zijn bij wie hij geld vraagt. De rekening van de vorige avond kan hij niet betalen. Nadat hij eerst de drankjes bij iemand anders op de rekening heeft geprobeerd te zetten, moet hij nu aan geld zien te komen. Gelukkig heeft de dame achter de bar gisteren niet met zijn plannen meegewerkt en heeft ze alles apart genoteerd. Karanja heeft het nu bij iedereen verpest. Na de eerdere problemen is de maat vol. Hij moet zijn spullen pakken en voor iedereen wordt zijn bagage uitgepakt en nagekeken of er nog gestolen spullen bij zitten. Hierna brengen Shaun en Andrew (de campsite eigenaar) hem naar een plaatsje ongeveer 4 kilometer verderop. Daar moet hij de bus naar Nairobi pakken. Deze gebeurtenis geeft even een domper op de dag, maar het is de enige en juiste oplossing. Met een prima maaltijd en een punch met een boel alcohol erin (gin, wodka en Afrikaanse shit) proberen we het extra gezellig te maken. De alcohol begint bij iedereen zijn werk te doen. Een paar worden er dan ook super vrolijk van. Een goede afsluiting van een donkere dag.

25/9 Kembu campsite - Naiberi river campsite
Het vertrek van vandaag staat gepland om 10.00 uur. De vorige avond heeft slachtoffers gemaakt. Hoofdpijn, overgeven en diarree zijn de symptomen die een aantal van ons ondervindt. De rekening van de vorige avond wordt letterlijk en figuurlijk betaald.
Voor de komende dagen doen we nog even wat inkopen in Nakuru. Gisteravond is er geloot voor een verkleedpartij aan het eind van de vier weken. Iedereen moet voor degene die hij of zij geloot heeft kleding kopen. Wij proberen het meteen hier maar te doen want je weet niet waar je nog komt. Binnen een uur is alles geregeld.
De weg richting Eldoret is niet veel om over te vermelden. De rit duurt langer dan gepland en de meeste van ons halen wat slaap in. Op de campsite aangekomen zetten we snel onze tent op om even later van een heerlijke gin- tonic en rum-cola te genieten. Omstreeks kerstmis 1998 is de campsite afgebrand. De wanden staan inmiddels weer overeind en het dak is weer bedekt met plastic. Foto's en spandoeken van andere overlanders wijzen er op dat het hier heel gezellig kan zijn. Nadat ik een overhemd, gemaakt van een masai-kleed heb gekocht kunnen we aanschuiven voor een Indische maaltijd. We hoeven vanavond niet zelf te koken. Dit heeft niets met het vertrek van Karanja te maken, maar alles met het feit dat het eten hier erg goed is. Na de maaltijd biljarten we nog even wat en dan is het tijd voor de wodka-chalence. Vijftien personen moeten één fles wodka zo snel mogelijk leeg drinken. Het record is 23,41 seconden. Wij doen er, na drie pogingen 27,60 seconden over. Dit is een zesde plaats en net niet genoeg voor een eervolle vermelding op de hitlijst.

top

Kakamega Forest

26/9 Naiberi river campsite - Mount Elgon
Het is een paar uurtjes rijden om onze bestemming van vandaag te bereiken. Vlak voor Mount Elgon rijden we door Kitale. Volgens ons wonen hier de vriendelijkste mensen van Afrika. De uiterst vriendelijke mensen zwaaien bijna allemaal terwijl we met de truck passeren. Om ongeveer 13.00 uur komen we aan bij de ingang van het park. Het duurt even voor we naar binnen mogen. Mount Elgon NP is een minder vaak, door toeristen, bezocht park. In het park, wat een oppervlakte van 16.923 hectare heeft, zijn grotten waar olifanten en buffels komen om minerale zouten te consumeren. De planning is om vanmiddag een wandeling naar één van deze grotten te maken. Het schijnt dat in het verleden in één van de grotten het Embolavirus is uitgebroken.
Bij de ingang is Prue verteld dat het in de loop van de middag zal gaan regenen. Daarom wordt de wandeling naar de in het park gelegen grotten verschoven naar morgenvroeg. Dus tijd genoeg om uitgebreid te lunchen en zelf even naar wild nabij de campsite te zoeken. Nadrukkelijk is ons verteld dat we niet te ver het park in mogen lopen. Bij aankomst op de plek waar we slapen worden we door een groep van ongeveer 10 waterbokken ontvangen. Er komt in het park nogal wat wild voor; ongeveer 400 bosolifanten, waterbokken, giant forest hog, luipaard, buffels, baboons, black and white colobus monkey en een aantal antilopensoorten.
Nadat we de tent hebben opgezet besluiten Ellen, Beate, Karla en ik om een kleine wandeling te maken. Enkele meters in het bos voelen we ons al verloren. We gebruiken de door de dieren gemaakte paden. Plotseling horen we een grote tak knappen. Een groot dier moet dicht in de buurt zijn. We zien het niet. Waarschijnlijk heeft het dier ons wel gehoord of gezien, want we horen het hard weg lopen. We besluiten om terug te gaan. De weg terug weten we nu nog goed te vinden. Terug op de campsite loop ik nog even de andere kant op. Ik hoor weer een tak knappen. Nu hoog in de bomen. Weer verdwijn ik in de bush en zie nog net een black and white colobus monkey wegspringen. Ik besluit nog even te wachten om te zien of het nog terugkomt. Het wachten wordt niet beloond. Op de weg terug ontmoet ik nog een paar bavianen. De dieren zijn hier veel schuwer. Dit heeft natuurlijk te maken met het feit dat er weinig toeristen komen. Ondertussen is de bewolking dreigend nabij gekomen en begint het te onweren. Tijdens de regen bekijken we foto's van Prue die ze tijdens haar eerdere reizen door Afrika heeft gemaakt. Ondertussen wordt begonnen met de voorbereidingen voor het eten. Nadat het droog geworden is, ga ik er even met Math opuit om proberen wat wild te zien. Met zijn tweeën lopen we heel rustig zonder veel geluid te maken. We zien een bushbuck en een waterbuck. De waterbuck staat ons lange tijd aan te staren om vervolgens rustig het bos in te lopen. Tevreden lopen we terug. Het begint donker te worden. Beate, Steve en ik praten nog even na over wat ik met Math te zien kreeg. Dit maakt Beate nieuwsgierig en samen besluiten we nog snel even in de buurt te kijken of we nog iets zien. We hoeven niet lang te wachten. Een grote mannetjes waterbuck zien we. Achter een boom blijven we staan. Het dier heeft al lang wat gehoord of geroken, maar het kan ons niet ontdekken. Zo'n tweehonderd meter verder zien we negen vrouwtjes waterbokken. Het begint nu flink schemerig te worden en we besluiten snel terug te gaan. Bij de campsite aangekomen hebben we de soep gemist. Erg vinden we dit niet. De confrontatie met de waterbokken was bijzonder.
Onder een prachtige sterrenhemel en onder begeleiding van het gebrul van black en white colobus monkeys zoeken we onze tent op en vallen in slaap.

27/9 Mount Elgon NP- Kakamega Forest
De uitgestelde wandeling naar de Citumcave en de Makingenicave begint om 9.00 uur. Het ontbijt wordt vlug naar binnen gewerkt. De gewapende gidsen zijn precies op tijd en we kunnen dus op tijd vertrekken. Onderweg maakt de groep behoorlijk veel lawaai en we zijn er op voorbereid dat dit een wandeling wordt waar we niet al te veel wild zullen zien. Al snel verdwijnen de baboons en black and white colobus monkey's het bos in wanneer we ze naderen. We lopen al een tijdje de niet steile maar toch gestaag oplopende Mount Elgon op wanneer de gids ons tot stilte maant. Even verderop staat een buffelmoeder met jong. Niet veel verder staat de hele groep.  Op nog geen 25 meter afstand. Een beetje beangstigend is het wel maar we gebruiken de tijd om ze vast te leggen op de gevoelig plaat. Tot we de caves bereiken zien we verder geen wild. Het bos is echter wel erg mooi waardoor de opkomende vermoeidheid wat meer dragelijk wordt. Om de grotten te bereiken moeten we eerst nog een flinke klim maken. Hijgent en flink zwetend bereiken we de eerste grot. Het is een wonder dat de olifanten en buffels over hetzelfde pad lopen om aan de mineralen te komen. De pootafdrukken bewijzen echter dat ze het doen. De koelte in de grot gebruiken we even om op adem te komen. Ook de tweede grot bereiken we pas na een flinke klim. De vermoeidheid neemt grootse vormen aan. Een waterval voor de grot en een fantastisch uitzicht vergoeden wel veel, maar de tong hangt wel op onze schoenen. De gidsen vragen of we nog verder willen. We besluiten terug te gaan naar de campsite. Op de weg terug begint de groep zich wat te splitsen. De eerste groep is nog steeds vol hoop om wat wild te zien. Deze hoop wordt beantwoord. We zien waterbuck, buffels, bushbuck, verschillende apen en een commen duiker.
Soms wat opgeschrikt door het gepraat van de achteroplopende groep hebben we over het wild niet te klagen.
Wanneer we de campsite bereiken hebben de achterblijvers de tenten al ingepakt. Na de lunch kunnen we dus meteen vertrekken. We hopen Kakamega Forest voor het donker te bereiken.
Aangekomen in het plaatsje Kakamega kopen we langs de kant van de weg nog wat houtskool. Kinderen verzamelen zich om Muzza. Lisa is aan de diarree en heeft hoge nood. Maar waar kun je hier nu achter een boom of bosje zitten? In het Swahili vragen we de kinderen waar hier een toilet is (wappi choo). Ze moeten erg lachen maar wijzen wel naar het huisje van de vrouw die ons houtskool verkoopt. De achter Lisa aanrennende kinderen worden door de vrouw weggestuurd zodat Lisa rustig van het toilet gebruik kan maken.
Aan de rand van Kakamega slaan we links af. Een lange en zeer hobbelige weg, met meer pothols dan vlakke stukken, rijden we af. De campsite ligt aan de rand van Kakamega Forest en is niet meer dan een stukje bos.
Eigenlijk stelt het niets voor. Het is warm en vochtig. We zitten dan ook tegen het regenwoud aan. Morgen maken we een wandeling door het regenwoud. Wordt het net zo zwaar als vandaag? Ellen gaat in ieder geval niet mee omdat de blaren op haar voeten een behoorlijk formaat hebben bereikt.

28/9 Kakamega Forest - Kisumu
Voor de tocht door het enige laagland regenwoud dat Kenia nog rijk is vertrekken we om 07.00 uur.
Het regenwoud is 4.468 hectare groot en is een erfenis van het Congo Basin. Het is het meest oostelijk gelegen stukje overgebleven woud waar nog steeds een aantal dieren voorkomt die nergens anders in Kenia voorkomen. Toeristen vergeten dit mooie stukje, door plantages omgeven, tropisch regenwoud nog wel eens. Gemiddeld valt er 2000 millimeter regen per jaar.
Vanaf de campsite lopen we meteen het regenwoud in. Vrijwel direct zijn we getuige van een stammenoorlog tussen twee bleumonkey families. Ook de black and white colobus monkey zien we weer. De uiterst behendige en schuwe apen blijven hoog in de bomen. We krijgen uitleg over de bomen, planten en fauna. De ene plant is goed tegen keelpijn. De andere is weer goed tegen koorts. Er is zelfs een plant tegen prostaatkanker en tegen slangenbeten. De wandeling duurt ongeveer 2 uur en heeft gelukkig niet een al te hoog tempo. Misschien had Ellen met haar blaren nog wel mee kunnen gaan. Aan het einde van de wandeling zien we nog een kolonie safarimieren. Dit zijn zeer agressieve mieren, die alles wat op hun pad komt, aanvallen.
Bij terugkomst is er nog een tweede wandeling gepland richting een uitkijkpunt. Ik besluit bij Ellen te blijven. Samen met Prue en Sharon maken we de lunch klaar voor wanneer de groep weer terug is. Het blijkt een zware wandeling te zijn geweest. Ik heb dan ook geen spijt van mijn besluit om niet mee te gaan.
Na de lunch vertrekken we richting Lake Victoria. Nauwelijks hebben we de hobbelige weg verlaten en zijn we het plaatsje Kakamega uit of we worden geconfronteerd met de tweede lekke band. In een zware regenbui, die vergezeld gaat van onweer, wordt de band verwisseld. Op het moment dat de laatste hand aan het verwisselen van de band wordt gelegd, stopt ook de regen.
Midden op de middag bereiken we Kisumu. Kisumu ligt aan het Victoriameer en is de derde stad van Kenia. Het is erg druk op straat. Via een omweg komen we aan bij Kisumus Beach Resort. Het is een eenvoudige campsite en we kunnen ons voorstellen dat er wel mooiere plekken om het Victoriameer te vinden zijn. Dit is ook het enige wat we van het meer te zien krijgen. Al snel wordt het donker en begint het hevig te regenen en onweren. Onder een afdakje koken Prue, Keth, Nada en ik het eten. Karanja wordt op geen enkele manier gemist. Wanneer we gaan slapen regent het nog steeds. Veel merken we er niet meer van. Vrijwel direct vallen we in slaap.

top

Lake Naivasha

29/9 Kisumu - Lake Naivasha
Om 06.00 uur laten we het Victoriameer achter ons. Via Nakuru rijden we richting Lake Naivasha. Wanneer we Kisumu uitrijden komt de zon net op. Het landschap is afwisselend. Heuvels, theeplantages en meren passeren we. In Nakuru doen we nog wat inkopen voor de komende dagen en grijpen we de kans om nog wat curio te kopen. De onderhandelingen lopen wat stroef, maar met bijzonder veel humor. Een leren tas en twee boekensteunen zijn de aankopen.
Het is nog 45 kilometer naar Lake Naivasha. Om ongeveer 15.30 uur komen we aan op Fischermans campsite. Vlak voordat we Naivasha bereiken, breekt er een bui boven ons hoofd los. Net op tijd krijgen we de zeilen van Muzza naar beneden. Voorin is het Prue en Shaun niet gelukt en kletsnat stappen ze op de campsite uit. Fischermans campsite is een uitstekende plek om de komende drie nachten te blijven. Het ziet er erg goed onderhouden uit en ligt perfect aan het Naivashameer. We slapen enkele meters van het meer en het enige tussen ons en de hippo's is een stroomdraadje. Van hieruit zullen we Elsamere, Cresent Island en Hells Gate National Park bezoeken. In de gezellige bar drinken we na het eten nog wat. Morgen staat een bezoekje aan Elsamere en Cresent Island op het programma.

30/9 Lake Naivasha ( Cresent Island en Elsamere )
Na wat afwegingen besluiten we om vanmorgen Cresent Island te bezoeken. We huren een boot en langs de oevers van het meer varen we naar het met giraffes, impala's, thomson's gazelles en wildebeest bewoonde eiland. Langs de oever zien we een prachtige rietkraag met een druk vogelarsenaal. Aalscholvers, african fish-eagels, ijsvogels, pelikanen, een paar flamingo's en nijlpaarden zien we. Dichtbij het eiland zien we de eerste giraffes al. De dieren zijn tot op korte afstand te benaderen. Er zijn geen roofdieren en ze zijn gewend aan mensen. Bij aankomst ontmoeten we meteen de giraffes. Meer dan tien meter is er niet tussen ons en de prachtige dieren. Een aantal giraffes blijft rustig zitten met hun jongen in hun nabijheid. Anderen staren je aan met een blik van nieuwsgierigheid. Foto's worden er in veelvoud geschoten, zo leuk is het om de giraffes bezig te zien met hen dagelijkse bezigheden. We lopen nog een tijdje rond op het eiland. Ook de rest van de dieren zijn tot op een redelijke afstand te benaderen. We zijn blij dat we hebben besloten om voor deze invulling van de ochtend te kiezen. De achterblijvers missen wel wat. In tegenstelling tot de boottocht op Lake Baringo is dit echt aan te bevelen.
Vanmiddag bezoeken we Elsamere. Het laatste verblijf van Joy Adamson. De bekende schrijfster en haar man George hebben zich ingezet voor bescherming van dieren over de hele wereld, maar vooral Kenia. Één van de bekendste boeken gaat over Elsa de leeuwin. We bekijken een videodocumentaire over haar leven en genieten van een heerlijke Engelse afternoon tea. Het Conservation Centre is prachtig gelegen in een acaciabos aan het Naivashameer.
Haar woorden "For years I had been looking for a house where George and I could live. Eventually I found a place that seemed to combine all we wished for. It would be impossible to imagine a more attractive site for a home. We decided to call our home Elsamere".
Ze heeft van het perfecte uitzicht niet lang mogen genieten. Vlak na aankoop overleed ze. De tuin wordt dagelijks bezocht door black and white colobus monkey's. Net als vroeger toen ze nog zelf van dit alles kon genieten. Op de terugweg naar de campsite reserveren we de fietsen voor de volgende dag. We bezoeken dan Hell's Gate National Park.

top

Hell's Gate NP

1/10 Hell's Gate National Park.
In plaats van het geplande vertrek om 08.00 uur stappen we om 8.30 uur op de mountainbikes om Hell's Gate NP te gaan bezoeken. Onderweg naar Hell's Gate NP zwaaien kinderen ons na. Het park ligt ongeveer drie kilometer van de campsite. Hell's Gate NP is één van de weinige nationale parken waar je zonder gids mag rondlopen en fietsen. Ondanks dat er buffels, cheeta's en hyena's zijn. Bij de ingang van het park willen ze mijn nummer van het paspoort weten. Ik weet het niet uit mijn hoofd. Op hun vraag of ik het echt niet weet en dat ik toch echt een nummer in moet vullen, antwoord ik "nou dan weet ik het wel" en ik schrijf een willekeurig nummer op. Er wordt om gelachen. Na deze (nep)formaliteiten gaan we op pad. Meteen in het park zie je Fischer's Tower. Dit is een door vulkaanuitbarsting ontstane toren van rotsen.
Even verderop zien we zebra's, warthogs en hartebeesten lopen. Beate, Karla, Ellen en ik besluiten die kant op te gaan. De rest van de groep fietst rechtdoor. Nadat we de zebra's, hartebeesten en warthogs gepasseerd zijn ontdekken we de sporen van een hyena of cheeta. We besluiten af te stappen en een stukje te gaan lopen. De dieren zijn niet, zoals gisteren, tot op korte afstand te benaderen. Het is wel heel apart om tussen het wild door te fietsen. De vermoeidheidsverschijnselen beginnen al zichtbaar te worden. Beate en ik besluiten nog even naar een uitkijkpunt te gaan. Ellen en Karla ontmoeten we dan weer bij Fischer's Tower. Weer bij elkaar vervolgen we, onder de waakzame ogen van zebra's, hartebeesten en giraffes, onze weg. Bij de splitsing van de weg besluiten we links aan te houden. Het landschap verandert wat en we volgen de sporen van de andere fietsers.
De vermoeidheid begint op te lopen en we blijven de weg tot de volgende splitsing volgen. De splitsing die wij nemen blijkt echter niet op de kaart te staan. Even later, na een paar fikse heuvels, wordt dat duidelijk en eigenlijk willen we niets liever dan naar de exit. Deze weg is echt dodelijk vermoeiend en we rusten bij de gate uit. Na een kwartiertje vervolgen we onze weg en volgens de portier hebben we nog zo'n zeven kilometer te fietsen. De rest van de weg is geasfalteerd. De heuvels blijven echter. Even later bereiken een tweede gate. Dit blijkt de hoofdingang te zijn. Even daarvoor zien we giraffes en zebra's de weg oversteken. Dit maakt alles een beetje goed. Vanaf de gate resteert er nog ongeveer drie kilometer. Deze overbruggen we met horten en stoten. Tegen de grens van oververhitting bereiken we de campsite. Daar aangekomen is alleen Nada al terug. Zij heeft de groep verlaten. Na drie keer te hebben gezegd dat we nog maar één heuvel te gaan hebben bereiken we  eindelijk de campsite. Meteen naar de bar voor een cola en een biertje.
Na een verkoelende douche voelen we ons wat beter en moet Ellen koken. Ik ga naar de bar om mijn vochtgehalte aan te vullen. Langzaam begint iedereen binnen te druppelen met ieder hun eigen belevenissen van wat er vandaag is gebeurd. Direct na het eten gaan we even naar de bar. Om 20.30 uur besluiten we om naar bed te gaan om wat rust in te halen.

top

Masai Mara

2/10 Naivasha- Masai Mara
Vandaag vertrekken we om 07.00 uur richting Masai Mara. Vannacht hebben we ondanks alle inspanningen van de vorige dag goed geslapen. Even is de slaap onderbroken door een scheut van kramp in mijn hamstring. We laten Naivasha achter ons met een sneltreinvaart. Nadat we Narok hebben gepasseerd, verandert het landschap en beginnen de eerste contouren van Masai Mara zichtbaar te worden. Buiten enkele Masai om zien we wildebeest, zebra's en thomson's gazelles. Voor we de gate van Masai Mara bereiken, bezoeken we eerst een Masai-dorpje. Het is erg jammer dat dit veel te commercieel wordt aangepakt. Misschien zijn wij daar als toeristen zelf schuld aan. Toch schieten we nog wat foto's, maar de commercie doet grote afbreuk. We blijven niet al te lang en even later bereiken we de gate van Masai Mara. De weg naar de campsite "Riversite Camp" gebruiken we als gamedrive. Wildebeest, zebra's, impala's, hartebeest, warthog, topi, olifanten, giraffes en veel meer, zien we. Nadat het heetst van de dag voorbij is en de tenten zijn opgezet maken we in de avond een gamedrive. Prue heeft inmiddels een aanval van malaria en blijft in bed. Voor we op gamedrive gaan, boeken we eerst de luchtballon. Er zijn nog maar twee plaatsen over. Geprobeerd wordt een andere ballonvaarder te regelen. Na de gamedrive zullen we meer weten.
Tijdens onze zoektocht naar het wild zien we veel. Het grote wild laat echter op zich wachten. Na wat rondrijden zien we al het veel voorkomende wild. Bijzondere dingen zijn parende zebra's en een met zijn slurf spelend olifantje. Even later, na wat speurwerk naar katachtigen, zien we hyena's. We bereiken een groep auto's. Twee cheeta's wandelen tussen de auto's onze kant op. Erg jammer is het dat er ongeveer twintig auto's omheen staan. Typisch Masai Mara. Even hebben we gelegenheid om foto's en video-opnames te maken. Komisch is het wanneer één van de cheeta's achter op de reserveband van een auto springt. De mensen in de auto duiken van schrik naar binnen. We kijken nog even en besluiten om verder te gaan. De dag nadert zijn einde en we rijden richting campsite. De zonsondergang is erg mooi. We zien verder nog vier hyena's, buffels en de in overvloed aanwezige wildebeesten, zebra's en eerder genoemde dieren. Teruggekomen blijkt het niet mogelijk te zijn met meer dan twee personen de ballonvaart van morgenvroeg te maken. Er wordt geloot. Beate en Ellen zijn de gelukkigen. Ellen geeft aan mij de eer om morgen mee te gaan. De rest maakt een gamedrive. Vanavond na het eten komen er masai-wariors om te dansen. Tijdens de voorstelling krijgen we de mededeling dat er nog vier van onze groep met de ballonsafari mee kunnen. Morgenvroeg is het vertrek om 05.30 uur. Daarom maar vroeg naar bed. Veel baat heeft dit niet. Vier Engelse mannen maken tot 02.00 uur zoveel lawaai dat van slapen niet veel komt.

3/10 Masai Mara- Nairobi
Om 05.00 uur worden we gewekt door James. Snel knappen we ons iets op, drinken een kop koffie en dan naar de ballon. We horen dat er nog iemand mee mag omdat er een uitvaller is. Weer wordt er geloot. Math is de gelukkige. Tegen zonsopgang stijgen we op. Het vele wild van gisteren is in eerste instantie niet te zien. Thomson's gazelles, topi's en olifanten zijn de dieren die we zien. De grote kuddes wildebeesten en zebra's schijnen te zijn verdwenen. De migratie naar Serengeti NP is bijna afgelopen. Het blijft een prachtige belevenis om zwevend boven de vlaktes en smalle riviertjes de dieren uit een ander perspectief te zien. Langzaam beginnen ook de giraffes, hyena's en zebra's zich te vertonen  De ballonvaart duurt ongeveer anderhalf uur. Een kwartier voor we gaan landen zien we een enorme kudde wildebeesten richting de Mara-river lopen. Hier zullen ze de oversteek naar Serengeti NP maken waar de aanstaande regen voor de nodige levensvoorziening zal zorgen. Het is een fantastisch gezicht wanneer de groep, door het geluid van de brander van de ballon, uiteen loopt om zich vervolgens weer samen te voegen. Ook wij naderen de Mara-river. Een paar honderd gieren en maraboes ontvangen ons. Nadat we een aantal van de bochten van de Mara-river  zijn overgevaren landen we in een bocht. Precies daar zijn we getuige van wat een moordende oversteek van de rivier moet zijn geweest. Kadavers van wildebeesten liggen in het water. De gieren en maraboes doen zich tegoed aan het al ruikende vlees. Krokodillen liggen weldoorvoed tussen de kadavers. Op het moment dat we dit mogen zien wordt even verderop een aantal tafels gedekt voor het champagnebuffet. Een rare en onwennige ervaring. Champagne, boerenomelet, pannenkoeken, witte bonen, bacon, worstjes en broodjes staan op het menu. Afgesloten met koffie of voor sommigen een bloodymarie en gin-tonic besluiten we met een gamedrive. Veel zien we niet. Een cheeta vormt het hoogtepunt. Terug bij het vertrekpunt worden we door de rest van de groep opgehaald om richting Nairobi te gaan. De weg Masai Mara uit gebruiken we weer voor een afsluitende gamedrive. Het veel voorkomende wild plus twee hyena's zien we. Geen leeuwen dus in de Masai Mara. Dat kan toch haast niet? Alsof we op onze wenken worden bediend zien we vlak voor de uitgang nog een leeuwin. Ze heeft aandacht voor wat zebra's. Nadat ze haar kansen heeft ingeschat besluit ze om te keren en loopt ze recht op onze truck af. Prachtige foto's waarschijnlijk.
Vanaf  Masai Mara vertrekken we richting Nairobi. Onderweg kopen we een zwaar en groot beeld van een Masai-echtpaar. De onderhandelingen zijn zwaar maar leuk. Geholpen door het feit dat de eigenaar snel geld nodig heeft weet ik het aanvangsbedrag van 600 US-dollar terug te brengen tot een bedrag dat onder de 100 US-dollar ligt. Het is een waar spel. Af en toe weglopen en de vrees uitspreken dat we niet nader tot elkaar zullen komen. We staan zelfs al voor de truck, waarvan de motor al weer loopt, om in te stappen. Op dat moment word ik bij de schouder gepakt om nog één keer naar binnen te komen. Met de mededeling dat ik een harde onderhandelaar ben en dat zijn baas niet tevreden is wordt het beeld ingepakt. Twintig kilo moeten we de komende dagen met ons meeslepen. Tevreden met de aanwinst en ons realiserend dat het beeld niet verkocht zou zijn wanneer we onder de prijs zaten, stappen we in de truck.
Om ongeveer 17.00 uur komen we aan in Nairobi. Op de door een Nederlander beheerde campsite eten we heerlijk. Morgen is het vertrek om 08.00 uur richting Arusha, De komende dagen zijn dan één en al gamedrive.

4/10 Nairobi - Arusha
Na een goede nacht vertrekken we om 08.00 uur richting de Tanzaniaanse grens. De schatting is dat we om ongeveer 16.00 uur in Arusha zullen aankomen. Om 13.00 uur bereiken we de grens. Masai-vrouwen bestoken ons met curio. Ruilen voor  T-shirts, petten, of pennen beginnen ze mee. Tot je "ja" zegt en dan moet je bijbetalen. De formaliteiten aan de grens worden snel afgehandeld. Een grote berg begroet ons in Tanzania. Na een lunchstop bereiken we tegen 16.00 uur Arusha. Tijd om snel inkopen te doen. Eerst moeten we de shuttle van Arusha naar Nairobi voor de terugreis boeken. Daarna kopen we wat curio
(Masai-sandalen en een houten potje). Bij Muzza teruggekomen vraagt Prue of we nog wat inkopen willen doen bij de supermarkt. Steve en ik melden ons. Als even later Prue ook de supermarkt binnenloopt, hebben we nog niet de helft van wat op het lijstje staat. Bepaalde dingen worden namelijk uit andere winkels gehaald. Wanneer we dan alles bijeen hebben, betalen we. Gezien de hoeveelheid heeft de baas van de winkel een bediende gevraagd alles in de truck te laden. Buiten gekomen staat alles netjes ingeladen in een zwarte oplader met op de zijkant de tekst "Church for a mission".  Steve, Prue en ik stappen achterin. Dit in de overtuiging dat we naar onze eigen truck gebracht worden. We zitten al een tijdje wanneer Prue aan de bediende vraagt waar de chauffeur blijft. Waarop geantwoord wordt: "maar dit is toch jullie truck?". Daar zitten we dus met alle boodschappen (voor 17 personen voor 3 dagen) achter op een truck van iemand anders. Op dit moment komt er een man aanlopen die zegt dat hij op deze auto moet passen. De eigenaar is in een winkel even verderop. Onder toezicht van al het uitgelopen winkelpersoneel laden we alles weer uit. Door alle partijen wordt hartelijk gelachen. De eigenaar van de auto heeft niets meegekregen. Misschien maar goed ook want alle sterke drank in een auto met als opschrift "Church for a mission" staat op zijn minst een beetje merkwaardig.
Ondertussen is het 18.00 uur en vertrekken we naar een campsite 25 kilometer buiten Arusha "Snakepark". Vanavond wachten we tot 00.00 uur en drinken op Steve zijn verjaardag.

top

Serengeti NP

5/10 Arusha - Serengeti NP
Vandaag vertrekken we richting de Serengeti. We kunnen eerst lekker uitslapen en rustig het ontbijt nuttigen. Een aantal van ons gaat vanmorgen eerst nog wat inkopen doen in Arusha. Samen met Steve en Karla gaan wij voor een lekkere bak koffie in de bar. Op de campsite is een klein parkje met krokodillen, slangen, andere reptielen en roofvogels. Nadat we de koffie op hebben gaan we daar even kijken.
In de loop van de ochtend horen we dat Prue vanmiddag naar het ziekenhuis gaat om zich tegen de malaria te laten behandelen. Helaas komt ze dus niet met ons mee naar Serengeti NP. Wanneer de rest weer terug komt van het winkelen horen we dat de portemonnee van Shanon is gestolen. Ze had veel contant geld en cheques bij zich. Nadat alles is ingepakt en Shanon wat dingen geregeld heeft, vertrekken we richting Serengeti NP. De weg naar Serengeti NP is, vergeleken met twee jaar terug, flink verbeterd. Vlak voordat we de Ngorongoro Conservation Area bereiken slaan we ons kamp op. De campsite waar we overnachten ligt in een klein plaatsje. De huizen zitten onder de rode stof dat opwaait door passerende auto's. Samen met Sheryl, Steve en Beate ga ik nog even het plaatsje in. De dames hebben gehoord dat ze hier een sharong kunnen kopen voor maar 2000 Tanzaniaanse shillingen.

6/10 Serengeti NP
Het vertrek vanmorgen is erg vroeg. Het is even rijden en we bereiken de gate van de Ngorongoro Conservation Area. Het is flink bewolkt en bij de top van de krater is er niets anders te zien dan wolken. Even later wanneer we de krater aan de kant van Serengeti NP afdalen komt de zon te voorschijn en doet meteen haar werk. Het is meteen een stuk warmer.
We zijn vroeg want onze entree in Serengeti NP is gepland om 14.00 uur. We hebben een permit voor vierentwintig uur. Door om 14.00 uur naar binnen te gaan, maken we morgen een lange ochtend gamedrive en op het heetst van de dag zal het wild zich toch niet al te veel laten zien. We bezoeken daarom eerst de Olduvei George. Hier zijn mensen- en dierenresten gevonden van zo'n drie miljoen jaar geleden. Veel van deze dieren zijn nu uitgestorven en zijn verwant aan de huidige olifant, buffel enz. Na een bezoekje in het museum rijden we door naar Swifting Sant. Een zandduin van lavazand dat zich met ongeveer 15 tot 20 meter per jaar verplaatst.
Tegen twee uur bereiken we de gate van Serengeti NP. Tot we onze tenten in de schemering opzetten maken we een gamedrive. We hebben goede herinneringen aan Serengeti NP. Na de lunch bij de gate en de nodige formaliteiten gaan we nog even het vieuwpoint bekijken. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over de fameuze vlaktes van het park. Het park is 14.763 vierkante kilometer groot en staat in open verbinding met de omliggende parken. Het is droog en bijzonder stoffig. Het overgebleven gras is dor en geel. De eerste grant's gazelles en thomson's gazelles zien we. Gevolgd door topi's, warthogs en een leeuw. Iets later sprint er een hyena van de rand van de weg af en staan twee giraffes gemoedelijk van een acaciaboom te eten.
Hoe dichter we de Seranora Area bereiken hoe meer wild we spotten. Hartebeest, zebra's, olifanten etc. schrijven we op ons lijstje bij. Terwijl we de olifanten observeren schiet er een luipaard de weg over. We zijn nog net op tijd om hem tussen de struiken te zien verdwijnen. Het wordt tijd om naar Seronera Lodge te gaan. Daar wordt voor Karla en Nada, die in de Masai Mara niet mee konden, een ballonvaart over de Serengeti geboekt. Donkere wolken beginnen te dreigen en het begint snel donker te worden. Dat doet ons besluiten richting campsite te gaan. De overnachting in het wild wordt begonnen met een warme maaltijd. We horen een leeuw en hyena's. Wordt dit een rustige nacht?

top

Ngorongoro Crater

7/10 Serengeti NP- Ngorongoro Crater
We hebben een goede nacht achter ons. Na af en toe even te worden gewekt door de geluiden van hyena's en leeuwen (de hele nacht door), ontwaken we ongeveer om 05.30 uur. De lunch is eenvoudig en we vertrekken om 06.45 uur voor een tot 14.00 uur durende gamedrive.
Het begint heel rustig met het wild en er valt er in eerste instantie niet veel te zien. Hebben we twee jaar geleden dan zoveel geluk gehad? Zebra's en al het veel voorkomende wild zien we sporadisch. Na wat heen en weer rijden bereiken een open vlakte. Dan opeens zien we een groep van wel twintig hyena's. Van klein tot groot. De één met de helft van een zebrakop. De ander met een poot. De jonge hyena's spelen af en toe en even later straffen ze elkaar weer af. Er gebeurt erg veel om onze auto heen. De één zit het schedel af te peuzelen en houdt de anderen dreigend op afstand. Een andere hyena komt nieuwsgierig tot op een afstand van nog geen twee meter de auto bekijken. Dit tafereel luidt een ochtend in die zijn weerga niet kent.
Niet veel later zien we een groep olifanten. Ook van groot tot heel klein en ook hier gebeurt van alles. Een jong olifantje die zijn moeder al drinkend volgt. Twee wat oudere jongeren die frontaal tegenover elkaar staan en wat stoeien. Een zeer jonge olifant die de controle over zijn slurf probeert te krijgen. De groep komt steeds dichterbij. Op een gegeven moment moeten we zelfs wat achteruit want één van de jonge olifanten wordt nieuwsgierig en nadert ons tot op een afstand waarop we hem bijna aan kunnen raken. Ze steken stuk voor stuk de zandweg over. Onze chauffeur praat wat met zijn collega in de andere auto. Deze stemverheffing maakt een volwassen olifant waakzaam en met een aanval zoekt ze de auto op. Ze stopt met een boel lawaai en wijd uitstaande oren vlak voor de auto. We zijn gewaarschuwd. Wachtend tot ze toelaat dat we passeren,  zien we hoe de laatste olifanten de zandweg oversteken. We rijden weer een stukje verder tot Ellen vier leeuwen spot. Ze zijn een stukje weg, maar je ziet ze duidelijk achter elkaar aanlopen. We zetten de vaart erin en rijden naar ze toe. Achter de leeuwen staan thomson's gazelles naar de leeuwen te kijken op een manier waaruit blijkt dat ze weten dat de leeuwen niet aan zullen vallen. Na ze een klein stukje gevolgd te hebben gaan we onze eigen weg weer. Ongeveer vijf minuten later zien we een cheeta langs het water lopen. We rijden naar een betere plek om te kijken. Dan komt er een leeuw dreigend op de cheeta aflopen. De cheeta ziet de leeuw en houdt duidelijk afstand. Beiden zijn concurrenten van elkaar en wanneer de leeuw de kans krijgt de cheeta te doden, zal deze dat zeker doen. De leeuw loopt nu dreigend richting de cheeta en deze kiest eieren voor zijn geld en verdwijnt eventjes uit beeld. De leeuw (op zoek naar eten) loopt nu voor de auto langs richting een paar gieren. Deze worden verjaagd en de leeuw ontfermt zich over het kadaver. Veel is het niet geweest want vrijwel direct kijkt hij naar iets anders uit. Dit moment gebruiken we om ook verder te gaan. Niet veel verder zien we drie leeuwen liggen. Twee volwassen mannetjes met mooie volle manen en een vrouwtje. Een van de mannetjes ligt alleen bij een boom. Even wachten we en dan zien we ook waarom. De andere twee leeuwen zijn aan het paren. Voor het eerst dat we dit mogen zien. De eerste dag dat ze dit doen, paren ze om de vijf minuten. De laatste dag is dit om de tien minuten. Drie keer zien we de leeuwen paren, toegekeken door ons en de andere leeuw die waarschijnlijk zijn kans afwacht. Na dit schouwspel vertrekken we om de ballonvaarders bij de Seronera Lodge op te halen. Zo langzamerhand wordt het tijd om naar de exit te gaan. De resterende tijd gebruiken we om nog wat wild te spotten. Opnieuw zien we een leeuw. Deze begluurt thomsons gazelles en zebra's bij het drinken in een waterpoel. Ook een krokodil ligt gevaarlijk dichtbij in het water. De dieren zijn angstig en rennen regelmatig weg om daarna weer aarzelend terug te komen. Opeens zet de leeuw de aanval in. Dit op een moment waarop wij het niet verwachten. De dieren waren al veel dichterbij geweest. Een prachtig gezicht is het om een leeuw achter zijn prooi aan te zien gaan. Het resultaat is echter onbevredigend voor de leeuw. Verder rijdend richting gate zien we op een afstandje een luipaard in de boom liggen. Vorige keer hadden we dit geluk ook al. Toen stonden we er pal voor. Het verlies aan afstand wordt weer gecompenseerd door een achter de boom, op de vlakte, jagende cheeta. De cheeta rent over een behoorlijke afstand achter een thomson's gazelle aan. Ook deze jacht heeft geen succes. We kunnen weer van een geslaagd avontuur in het Serengeti NP spreken. Het begint tegen twee uur te lopen en we naderen de gate. Op één van de laatste rotsformaties zien we twee leeuwen heerlijk in de zon relaxen. Dit is ons afscheid van dit prachtige park waar we ondanks de droogte en het tekort aan grote groepen wild weer veel gezien hebben. We lunchen bij de gate en vervolgen onze weg richting Ngorongoro Crater. In de krater gaan we morgen op zoek naar misschien nog meer mooie momenten. Al zal het moeilijk worden de dag van vandaag te evenaren. Boven op de rand van de krater overnachten we. Na een warme nacht en dag volgt er nu een koude en lange nacht.

top

Tarangiri NP

8/10 Ngorongoro Crater - Tarangiri NP
Op de lippen van de Ngorongoro Crater en op de verjaardag van Ellen worden we na een koude nacht vroeg wakker. Om 07.00 uur dalen we de kraterwand af. Het is nog steeds fris wanneer we de bodem van de krater bereiken. Direct is duidelijk dat er meer water in het kratermeer staat dan twee jaar geleden. Flamingo's lopen langs de waterrand. We slaan rechts af richting het acaciabos. Thomson's gazelles rennen naar de open vlakte.
Even verderop zien we links van de weg twee neushoorns in het riet staan. Niet duidelijk zichtbaar, maar de kop en romp steken iets boven de in de wind dansende rietkraag uit.  Op hetzelfde moment passeert ons aan de andere kant van de auto een leeuwin met twee welpen. Het is moeilijk een keuze te maken naar welke kant te kijken.
Wanneer we de rand van het bos bereiken staat links van de weg een olifant met enorme slagtanden. Op een afstand van nog geen tien meter bewonderen we de rustig van een acaciaboom etende reus.
Vervet monkeys, hyena's, jakhals, leeuwen, zebra's en veel antilopensoorten passeren we. We hebben duidelijk meer geluk dan tijdens ons vorige bezoek aan de krater. We rijden langs het meer en zien hoe een jackhals een hyena wegjaagt. Een hippo wordt omgeven door een aantal flamingo's. We vervolgen onze weg naar het achterste gedeelte van de krater. Nadat we een grote kudde wildebeest zijn gepasseerd zien we nog een hyena wat op peuzelen en een paar leeuwen lekker luieren boven op een rots. Dan wordt het een stuk rustiger met het wild.
Aan een afgelegen watertje pauzeren we even. Onder een boom nemen wat mensen plaats om een hapje te eten.
Plotseling worden ze aangevallen door een paar black kite. De roofvogels zweven boven de niets vermoedende picknickers om vervolgens met een duik het brood uit de handen te pakken. Ervan overtuigd dat dit geen goede lunchstop is, vertrekken we richting het acaciabos. Vlak voordat we het bos bereiken komt ons een enorme olifant tegemoet lopen. Reusachtige slagtanden gaan hem voor. Dit zijn de grootste slagtanden die we in deze drie jaar Afrika hebben gezien. Een imposant gezicht.
Het is tijd om te lunchen. In een open plek in het bos maken we wat broodjes klaar. Het duurt niet lang of we krijgen bezoek van een paar vervet monkeys. Wanneer ze iets te dichtbij komen proberen we ze op een afstandje te houden. Dit accepteren ze niet en regelmatig voeren ze een aanval op ons uit. Van rustig zitten komt niets.
Wanneer we de kraterwant beklimmen om de krater te verlaten hebben we een prachtig uitzicht over de krater.
We rijden richting Tarangiri NP. Onderweg stoppen we nog bij een aantal curioshops. Hier in de door veel Amerikanen bezochte omgeving zijn de prijzen de pan uit gerezen. Het is dan ook niet interessant hier te onderhandelen.
Wanneer we de weg naar Arusha bereiken slaan we rechtsaf richting Tarangiri NP. In de buurt van het park ligt een campsite waar we overnachten. Hier ontmoeten we Prue weer. Fijn om haar weer in gezondere omstandigheden te zien. Het weerzien en de verjaardagen van de laatste dagen worden gevierd.

9/10 Tarangiri NP - Arusha
Om 06.00 uur vertrekken we richting Tarangiri NP. Het moet een heel mooi park zijn, waar alle dieren voorkomen, behalve de neushoorn. Dus we zijn benieuwd wat voor dieren we allemaal zullen gaan zien. Als we bij het park aankomen moeten we even wachten op de baas. Na ongeveer tien minuten is het dan zover. Het is een mooi landschap. In de verte zien we de eerste olifant lopen. De olifant voelt zich niet op zijn gemak. Met de oren wijd uitstaand en met de nodige vocale protesten passeert hij ons. Even later staan een paar giraffes langs de kant van de weg te ontbijten. Op de weg zien we pootafdrukken van leeuwen. Dus we letten extra goed op. Waterbuck, zebra's en veel vogels spotten we. We rijden twee uurtjes door het 260.000 hectare grote park dat bekend staat om zijn olifantenpopulatie en de dicht bij de ingang staande baobab's. Het ontbijt eten we in de truck bij een gedeeltelijk opgedroogde rivier. Shaun, Prue en Ed maken het ontbijt klaar. Het broodje dat ik krijg zit zo vol met pindakaas dat het me veel moeite kost om alles weg te krijgen. Wij moeten in de truck blijven zitten. Alleen voor een toiletstop mogen we snel Muzza verlaten. Na het ontbijt rijden we weer verder. Helaas blijven de leeuwen weg maar worden we wel op veel olifanten getrakteerd. Van hele kleine tot zelfs twee vechtende olifanten. Ondanks dat we de katachtigen niet te zien krijgen, genieten we volop. Tegen de middag stoppen we voor ongeveer een uur bij de lodge om een kop koffie te drinken. Vanaf het terras hebben we een mooi uitzicht over een vlakte waarover het wild richting de rivier loopt om te drinken. Na het vroege opstaan gebruikt een paar van ons deze stop om wat slaap in te halen.
Nadat iedereen weer bij de truck is, vertrekken we richting Arusha om op de ons bekende campsite "Snakepark" onze tenten weer op te slaan. Onze laatste overnachting in de tent voor dit jaar. Per shuttle vertrekken we morgen richting Nairobi. De avond staat in het teken van de al eerder aangekondigde verkleedpartij. Iedereen wordt verrassend gekleed. In deze kleren gaan we in het restaurant eten en drinken we nog wat in de bar. We maken het niet laat want we zijn allebei behoorlijk moe.

10/10 Arusha  - Nairobi
Vanaf  Snakepark vertrekken we vroeg richting Arusha. Het afscheid is kort maar hevig en even later laten we de tienwekers achter. De reis met shuttle naar Nairobi verloopt goed en aan het begin van de middag komen we bij het Boulevard hotel in Nairobi aan. Onderweg hebben de meeste van ons wat slaap ingehaald. Na het inchecken eten we wat in het kleine restaurantje bij het zwembad. De rest van de dag benutten we om onze spullen wat op orde te brengen.
Vanavond gaan we naar Carnivore. Het misschien wel bekendste restaurant van Afrika. Daar genieten we van een uitstekende maaltijd. Vooral het vlees geniet de voorkeur. Hartebeest, zebra, struisvogel, etc, wordt ons in hoog tempo voorgeschoteld.
De weg terug leggen we af in een bouwvallige taxi. Elke keer wanneer we over een heuveltje rijden horen we de onderkant van de auto tegen het asfalt schaven. Zonder ongelukken bereiken we het hotel en zoeken we ons bed op.

11/10 Nairobi
Vandaag staat in het teken van zorgen dat je de dag wat doorkomt. Dit proberen we te doen met een partijtje tennis op de tennisbaan van het hotel. Steve en Nicole zijn onze tegenstanders. Met een racket dat half is doorgezaagd en ballen die het niet waard zijn om ballen te worden genoemd, proberen we de bal in het spel te houden. Aan het eind van de ochtend nemen we afscheid van Beate. Zij vliegt iets eerder richting huis.
In de middag gaan we in de buurt van het hotel nog wat inkopen doen. Het kost ons een paar uur om wat curio en van baobabschors gemaakte tassen te kopen. De onderhandelingen zijn zo leuk dat de tijd vliegt.
Verder is het een rustige dag met een aantal momenten waarop je denkt waren we maar alvast thuis.
Maar eindelijk is het dan tijd om naar het vliegveld te gaan. Nu maar hopen dat we zonder problemen het twintig kilo zware beeld meekrijgen. De grensformaliteiten leveren geen probleem op en het beeld wordt bij de bagage van het KLM-personeel opgeslagen.

12/10 Slot
De vlucht verloopt voorspoedig en even na zes uur landen we op Schiphol. Vanwege geluidsoverlast is het verboden om voor zes uur te landen. Zodra we de bagage hebben, nemen we afscheid van Karla. Ze kan dan nog net de trein naar Brussel halen. Samen met Nicole drinken we op ons afscheid nog even een kopje koffie.
Zo is er een eind gekomen aan ons derde Afrika-avontuur. Vier weken die ons weer een hoop andere dingen hebben laten zien en doen beleven. Hoewel de wens om de gorilla's te bezoeken nog steeds overeind staat hebben we tijdens de reis geen moment het gevoel gehad dat we wat gemist hebben. Een goed teken. Wat zal ons volgende avontuur worden?

Meer informatie over Kumuka reizen? Klik op onderstaande banner.