Masai Mara GR
De glooiende grasvlakten, dramatische wanden en de prachtige acaciabossen van de Mara vormen
het decor van het grootste spektakel van trekkende wilde dieren op aarde.
Het Mara wildreservaat is in 1961 ingesteld en beslaat een gebied van ongeveer 1800 km2.
In het zuiden grenst het reservaat aan het in Tanzania gelegen Serengeti Nationaal Park. De Loitaheuvels vormen de oostelijke grens;
in het westen ligt het prachtige Esoit Olloolo (Siria) Escarpment, terwijl de noordelijke grens gevormd wordt door de Ithongheuvels.De vergezichten in de
Mara zijn onvergetelijk en er is ongelooflijk veel wild te zien. De Mara is ook het toneel van de grootste show van wilde dieren op aarde, die simpelweg The
Migration (De trek) wordt genoemd.
De cijfers zijn duizelingwekkend: drie miljoen dieren, een arena met een omtrek van 3200 km en een pektakel dat het hele jaar doorgaat -
en dat zich al honderdduizenden jaren achtereen heeft voltrokken. De laatste telling leverde 1,4 miljoen gnoes als hoofdmacht van de optocht. 550.000
gazellen, 200.000 zebra’s en 64.000 impala’s op, en zo kan men de lijst van Afrikaanse grazers en bladeters verder afwerken. Dit zijn de trekkende kudden
van The Magration.
In dit uitzonderlijke natuurlijke circus geldt de gnoe al clown, vooral vanwege zijn uiterlijk. Het dier heeft een veel te grote kop in
verhouding tot zijn spichtige lichaam en poten. Een lange snuit, een paar te lange horens en een sprietige witte baard als van een Chinese mandarijn
completeren het geheel. Gnoes zijn ook vaak aan het dollen. Ze krommen hun rug en maken bokkensprongen, als ware het een imitatie van de ipid-dans van de
Masai. Soms hebben deze capriolen een andere, tragische oorzaak. Een gnoe die eindeloos rondjes draait kan het slachtoffer zijn van de larve n van de
paardenvlieg die de hersens hebben aangetast en is ten dode opgeschreven. Tientallen dieren storten zich ten einde raad als lemmingen in een ravijn.
Het woord Mara betekent “gevlekt”. Het is niet duidelijk waarom de Masai (maasai) het gebied deze nam hebben gegeven, maar het zou te
maken kunnen hebben met het landschap, dat bestaat uit grasland met her de der verspreid staand acacia’s en doornig struikgewas. Het is echter meer
waarschijnlijker dat de Mara zo genoemd is vanwege de miljoenen stipjes van de gnoes en andere herbivoren die in de periode tussen eind juni en half september
over de vlakte trekken.
De Grote Trek
Wanneer ze het voor het kiezen hadden, zouden de gnoes waarschijnlijk nooit naar de Mara komen. Ze zouden in het zuiden blijven, op de
uitgestrekte alluviale vlakte van de Serengeti. Ze vertoeven hier het liefst omdat er bijna geen dekking is waarin roofdieren zich kunnen verschuilen. De
gnoes grazen het gras echter binnen de kortste keren af, het land verdroogt en de dieren worden genoodzaakt in noordwestelijke richting weg te trekken, het
spoor van de “lange regens” volgend. De grote trek heeft doorgaans een ongeregelde start. Geen van de dieren lijkt te weten wat er gebeurt, met
uitzondering van enkele exemplaren in de 1,4 miljoen gnoes tellende kudde die de lucht opsnuiven, het tijd vinden om te vertrekken en in de richting na het
Victoriameer gaan lopen. De andere dieren volgen, achterblijvers en kleine groepen, en uiteindelijk vormen ze lange slierten die op de colonnes van Afrikaanse
trekmieren lijken. Ze maken voor het meer een omtrekkende beweging pal naar het noorden, waarbij ze elk jaar op precies dezelfde plaatsen de rivier de Mara,
Sand en Talek oversteken. Deze route brengt ze naar Kenia, waar ze grazige vlakten zullen aantreffen in het stroomgebied van de Mara en andere rivieren.
Hier zie je de route van de migratie per maand.
De kuddes vallen uiteen in kleinere groepen in de heuvels en in de vallei. De gnoes lopen hier een grote kans om door roofdieren verschalkt
te worden, die vanuit het struikgewas een verrassingsaanval kunnen lanceren. Daarom formeren de hordes zich weer zodra de “korte regens” in oktober in de
lucht zitten en begint de trek weer, ditmaal in zuidoostelijke richting.
Honkvast Wild
Het weelderige grasland, afgewisseld met croton-struikgewas, met zilverkleurige en roodbruine bladeren, lage heuvels en
galerijbos op de rivieroevers, biedt een gevarieerde habitat voor tal van wilde dieren. Er leven veel Afrikaanse buffels en nogal wat neushoorns in de Mara,
naast kudden Thompson- en Grantgazellen, topi’s en impala’s. Onder de roofdieren zijn grote groepen leeuwen(de Mara heeft de grootste populatie van
Kenia), redelijke aantallen jachtluipaarden en panters, gevlekte hyena’s en zadeljakhalzen. Er zijn meer dan 450 vogelsoorten in dit reservaat waargenomen,
waaronder de zeldzame Verreaux’ Oehoe (Bubo Lacteus). Algemener zijn struisvogels, koritrappen, vechtarenden en diverse andere soorten roofvogels.
De Mara is een schoolvoorbeeld van het conflict tussen de natuur en de mens in het moderne Afrika. Hier ligt het raakvlak tussen
akkerbouw en veeteelt in het noorden en de laatste grootste migratie van wilde dieren op aarde in het zuiden. Natuurbeschermers en ecologen proberen tegemoet
te komen aan de behoeften van de Masai die de grond bezitten. Ondanks tal van problemen geven vele van de resultaten hoop, afgezien van het stropen van olifanten en
neushoorns dat overal in Afrika voor grote problemen zorgt. Veel ondernemingen in de toeristenindustrie, zoals tentenkampen, worden beheerd door de
plaatselijke landeigenaren, die zich realiseren dat het wild in deze vorm een belangrijke bron van inkomsten kan zijn.
Hoe er te komen
Er zijn twee routes van Nairobi naar de Maasai Mara, de hoog en laag gelegen weg in westelijke richting naar Nakuru, De “hoge” weg is een
redelijke geasfalteerde hoofdweg boven langs de wand van de Grote Slenk; de “lage”weg zat vroeger vol kuilen, maar is recentelijk opnieuw geasfalteerd en
nu een plezierige route om te rijden. Beide routes voeren naar het noordeinde van de Kedongvallei, op ongeveer 50 km van Nairobi.
Aan de voet van de wand, in het dorp Mia Mahiu, is de afslag links, naar Narok, met borden aangegeven. Narok is de plaats waar het bestuur
over de noordelijke helft van het grondgebied, van de Masai zetelt en u ziet er moran (masai-krijgers) en bouwvallige duka’s (winkels). Zestien km verderop aan
de goede geasfalteerde weg komt u bij de lagboomvan gt Game Department in Eswaso Ngiro (Bruin water in het Maa, de taal van de Masai). Vanaf hier loopt
reen verwarrend aantal paden, vooral wanneer richtingsborden ontbreken, hetgeen vaak het geval is. Neem de afslag naar links, naar Sekenani Gate vandaar
rechtdoor via Aitong naar Governors Camp en het westeinde van de Mara.
De route naar Keekorok, het traditionele centrum van het Mara-reservaat, voert van Narok in zuidwestelijke richting over een hobbelige,
ongeplaveide weg, een afstand van ongeveer 70 km. Het traject vanuit Nairobi is in totaal ongeveer 230 km lang; het is ook mogelijk om te vliegen naar Keekorok
of naar een andere landingsbaan in de Mara.
Accommodatie in de Mara
Keekorok Lodge, in het oostelijk deel van het reservaat, was een traditionele rustplaats op de lange safari van de Serengeti naar Nairobi.
Tegenwoordig is het een goed opgezet kamp met cottages en er zijn automonteurs aanwezig.
Mara Serena Safari Lodge, in het westen, is hoog gelegen op een zadel en biedt uitzicht over de glooiende grasvlakten en de in de verte
gelegen bergkam Esoit Oloolo. U overnacht hier in stijlvolle lemen Manyatta’s, die een kring zijn gegroepeerd.
In de Mara vindt u tal van kampen met tenten, waaronder het luxueuze Governor’s Camp aan de rivier de Mara. Dezelfde onderneming beheert
ook het privé-kamp Paradise en Little Governor’s. Aan de rand van het reservaat liggen Kichwa Tembo Camp en Fig tree Camp. In deze beide kampen kunt u genieten
van de authentieke safarisfeer op romantische locaties.
Mara Intrepids Camp is gelegen in het midden van het reservaat en biedt dus een schitterend uitzicht op het wild tijdens de grote trek.
Mara Sarova Lodge ligt ongeveer vijf kilometer binnen de grenzen van het reservaat vanaf Sekenani Gate.
Buiten het reservaat, op ongeveer acht kilometer ten noorden van Oloolo Gate, ligt het Mara River Camp aan de rivier de Mara. Het verder
naar het noordoosten, aan de weg naar Ngorengore gelegen Mara Buffalo Camp omvat Banda’s met rieten dak nabij een meertje met nijlpaarden.
Eveneens buiten de grenzen van het reservaat ligt Siana Springs Intrepids Camp, een lodge op ongeveer twintig kilometer van Sekenani Gate.
Mara Sopa Lodge, vlak buiten de oostelijke grens van het reservaat gelegen, past prachtig in het landschap van de Oloolaimutiavallei en
het accent ligt hier op de Masai en de flora en fauna.
Ten zuidoosten van de Mara, op een privé-landgoed dat grenst aan de Serengeti, vindt u het klassieke Cottar’s 1920s Camp.
Rond het park ligt een aantal semi-permanente kampen en gastenverblijven, zoals het Cheli & Peacock Mara Camp, een kamp in het
reservaat Koyiaki dat alleen in een bepaald seizoen geopend is.
De Rekero Ranch, te midden van de graanakkers op de rand van de Mara, biedt accommodatie voor acht gasten in bungalows met rieten dak.
Campsites
Naast de overvloedige lijst van lodges en luxe tented camps zijn er ook veel campsites in de Masai Mara. De meeste van dze campsite liggen net binnen het reservaat of net daar buiten.
Deze budgetvorm van kamperen met zijn eigen exclusiviteit is groeiende in en om de Mara.
Momenteel zijn er ongeveer vijfentwintig campsites. In theorie moet voor accommodatie in de Mara vooraf geboekt worden. Echter voor de campsites is het mogelijk om bij de ingang van het reservaat te boeken.
Bij elke gate ligt wel een campsite in de buurt. De campsite bij Oloololo geeft een mooi uitzicht op de heuvels.
De Musiara campsite is erg populair om de veiligheid van het gebied, schaduwrijk is en met veel wilde dieren, waaronder leuuwen in de naaste omgeving.
In de buurt van Talek liggen ongeveer tien campsites ten oosten van de gate, grenzend aan de rivier aan het noorden.
Verschillende van deze tien campsites zijn altijd volgeboekt door touroparators. Ten westen van de Talek gate ligt ook nog Riverside Campsite.
Op ongeveer een halve kilometer van de gate in het Sekenani gebied, liggen vier campsites, net buiten het reservaat.
Tot slot is er nog de Sand River Campsite. Deze ligt bij een waterhole naast de gate met de zelfde naam waar dieren vooral 's-nachts een bezoekje komen brengen.
Met uitzondering van de laatste campsite, waar toiletten en drinkwater aanwezig zijn, hebben de campsites geen faciliteiten.
Bovenop de campsites bij de gates, zijn er ook privé campsites zoals Crocodile Campsite. Naunerri Campsite, ligt drie kilometer van Sand River Gate en de Mara River Campsites, dit zijn er bij elkaar vier,
ligt op de oever van een rivier buiten het reservaat. Eén van deze vier ligt vlak ten zuiden van Mara Camp.
In de buurt van Olkurruk Mara Lodge is nog een campsite, die uitkijkt over de vlaktes.
Nakuru NP
Nakuru is one of the alkaline Rift Valley lakes and a fantastic bird sanctuary,
its shores populated at times by more than one million flamingoes. The famous
ornithologist Roger Tory Peterson defined it as "the greatest bird spectacle on
earth". The fortunate sentence has now become a cliché and is used up to
fed-up-ism for promotional purposes. Sadly, along the past years flamingoes have
vanished sporadically to reappear later in a similarly weird way, but flocks are
now greatly reduced.
The park was gazetted in 1968, but since 1961 there was a bird sanctuary at
the lake's south sector. With the support of the World Wildlife Fund, Kenyan
government started a plan to purchase the adjacent grounds in order to widen the
protected area. In 1964 the sanctuary yet included the whole lake, whose surface
varies from 5 to 40 km², in addition to a shore strip. Since its gazetting as a
national park, both authorities and conservation organisations have kept on
winning the battle to private property and human settlings, further broadening
the park limits in 1968 and 1974 to its current extension of 188 km².
Although the pictures on this page don't let it show, the truth is that the
park lies only 4 km off the populous Nakuru town. This poses various
consequences, almost all negative for the conservation of this natural area.
After Nairobi National Park, this is the second most accessible park, since
Nakuru is the fourth city in the country and the headtown of the Rift Valley.
Hence the park receives a high visitor number, more than 100,000 every year, of
which a great proportion corresponds to Kenyan citizens and residents.
But traffic is not the only nor the biggest of the threats: uncontrolled
dumping from the nearby city produces a strong environmental degradation, to
such an extent that at critical times flamingoes have completely vanished from
the park. In 1994-95 there were massive flamingo deaths caused by water
poisoning with heavy metals and toxins, due to a combination of climatic and
human factors that favoured the overgrowth of cyanobacteria and toxic blue-green
algae. This resulted in the start up of a program aimed at processing Nakuru's
industrial and urban residues, water and pollution monitoring and protection of
the lake basin.
On the other hand, encroachment of the environment by the surrounding
population and of the rhinos by poachers urged to fence the park perimeter with
74 km of metal wire. The first fence was erected in 1976 and reinforced ten
years later with a sun-powered electric fence, thanks to the cooperation of the
British Rhino Rescue Trust.
The different measures are directed to protect an exceptionally important
area for wildlife conservation, not only birdlife diversity which inspired the
park creation but also a great lot of mammal species, native or introduced,
which live and breed successfully in the park. Among the latter are rhinos. The
park was declared a sanctuary for the protection of these voluminous and
endangered animals in 1987. From then on, re-introduction of specimens of both
species, black and white, has made Nakuru become one of the main rhino refuges
in Kenya and the place where the visitor can easily find two of the five rhino
species surviving in the world.
The park covers the lake and a land strip around the northern, eastern and
western shores, whereas southward the grounds extend farther to Makalia Falls,
which define the south limit. The shores are surrounded by swamps, that during
the driest seasons disappear to give rise to huge white salt crusts. The
riverine forest opens up southward in a bush and acacia tree savannah. The
eastern and western shores are framed by ridges that offer splendid lookouts
over the lake: Lion Hill, Baboon Cliff and Out of Africa. At the west shore,
Baboon Cliffs are the preferred habitat for some of the park's species, while at
east, a part of Lion Hill is covered by a magnificent Euphorbia or candle tree
forest, giving the landscape a prehistoric look. The park hosts several picnic
areas and some hides have been erected nearby the lake for bird observation.
In addition to birds and rhinos, the park is home for a large number of
mammals, including carnivores such as lions and leopards.
The short distance to the city and the frequent conflicts between environment
conservation and development of the local communities have prompted a number of
projects aiming at improving life conditions in the area and providing the
residents a chance to meet this unique wildlife refuge. Kenya Wildlife Service
has financed programs for health and education, namely for building classrooms
and dispensaries, purchasing equipment and books, etc. On the other hand, the
park owns a bus which offers low-priced guided tours to the park for Nakuru
residents.
Acces:
The lake and the city of Nakuru are located on the bed of the Rift Valley, 156
km northwest of Nairobi. The road connecting the two cities, the A104, is a
tarred and busy route, since it is the main communication artery other than
railroad between the country's capital and the valley. The heavy traffic makes
it also a dangerous route with a high accident rate, so if you drive, drive
safely.
The Nairobi-Nakuru road is the starting route for many safaris. Therefore,
plenty of visitors get their first sight of the Kenyan landscape from here. Not
a bad place. Suddenly, at the turn of a bend at the highlands' rim, the earth
opens up to the huge Rift Valley emptiness. Beside the stands offering their
curios, a wooden lookout with a weak look displays a breathtaking view. The
visitor obtains here a first impression of the primary role of the Rift Valley
in East Africa's physical geography. Some hundreds of meters below, the
acacia-scattered Kedong Valley bed conveys a neat and archetypical snapshot of
the African landscape. Farther away, you get a glimpse of Mount Longonot, Hell's
Gate national park and Lake Naivasha.
From the viewpoint, the road falls down hanging from the steep slopes of
Kikuyu Escarpment. Meanwhile, trucks drive up slowly and heavily, and you will
witness some impossible overtakings in which you'd better not get involved. Once
down the valley, you will leave Longonot and Hell's Gate parks behind, border
Lake Naivasha, cross the town of Gilgil and glance Lake Elmentaita before
finally reaching Nakuru.
The town of Nakuru is very well communicated with Nairobi. The train, the
famous Lunatic Express, also calls here, or precisely all the way round, the
city grew at the edge of the railroad, just as many of the major Kenyan towns.
Plenty of buses and matatus cover the distance from Nairobi to Nakuru and back,
as well as from the Rift capital to the most important towns in the valley and
western Kenya.
Due to the proximity to Nakuru town, this is one of the only parks which can
be visited in a taxi, though it is definitely not the best way to travel a
national park.
Naishi airstrip offers the chance to fly from Nairobi right to the heart of
the park, but only during the dry season.
Obviously, Nakuru is accessible as well from Nyeri via Nyahururu, bordering
the Aberdare Range (170 km), from Kisumu at the Lake Victoria shore (116 km), or
from Naivasha on the main Nairobi road (65 km). If your trip includes a
Nakuru-Masai Mara journey or viceversa, you can use the road that joins both
towns via Mau Narok traversing the Mau Escarpment (100 km), though during the
rains this track may become a quagmire.
The most frequent way for accessing the park is the Main Gate, 4 km south of
Nakuru downtown, next to the park's headquarters, where you can reload your Smartcard.
From Kenyatta Avenue, take Moi Road and turn
left to Stadium Road, which will lead you right to the gate. Here there is also
a map showing the spots of the latest animal sightings.
If you come from Nairobi and you want to avoid the Nakuru fuss, you can enter
the park through Lanet Gate, though signposting is deficient. Before reaching
the city, take the left turn signposted "Lanet Gate", right in front of the Stem
Hotel and ahead the railroad bridge. Just after take the right turn-off that
runs parallel to the A104. This track will lead you directly to Lanet Gate.
Finally, Nderit Gate lies at the east side of the park, close to Lake Nakuru
Lodge. This is a suitable way for visitors arriving from Mau Narok or Lake
Elmenteita.
The park's tracks are usually well-kept, still you may find some mud during
the rains. The main road circles the lake completely. The north drive is very
busy and is hence less interesting for wildlife viewing. The biggest stretch of
land in the park is located south of the lake. There is a track network here
which is much less visited and where you will have the chance to meet some of
the park's herbivores, such as Rothschild's giraffes, the elusive black rhinos
and the bulky elands.
Wildlife:
In this brief trip through Nakuru's wildlife, we must by all means start with
the flamingoes, traditionally the main attraction in the park. However, nowadays
rhinos compete with flamingoes for tourists' attention and photo shots.
Lesser flamingoes gather at the lake shores to filter the water through their
beaks and obtain their food, the blue-green algae Spirulina platensis,
which proliferate in this aquatic alkaline environment. The birds use up
annually 250 tons of algae in each lake hectare. Greater flamingoes also visit
the lake, in smaller numbers than their shorter relatives. Flamingoes have
likely reached two millions at best times, but sadly over the past years these
birds suddenly disappear to return on a cyclic basis, always in smaller flocks.
Occasionally and due to pollution, cyanobacteria and some toxic species of
blue-green algae thrive in the lake waters and poison the lesser flamingoes.
This is the price nature and wildlife are bound to pay for the hard coexistence
with the human milieu. Albeit efforts targeted to prevent and avoid these
deaths, sprouts regularly happen while flamingoes fly around looking for the
cleanest habitat. On the other hand, climatic alterations in one or other way
strongly impact the birds' populations: excessive rains reduce the water pH and
thus slow down the growth of nutritive algae, whereas severe droughts have
occasionally dried the lake up. For some strange reason, flamingoes never form
breeding colonies at the lake.
Nakuru national park was declared a rhino sanctuary in 1987, when there were
only two resident black rhinos. A further 16 were introduced from Solio Ranch,
followed by four specimens brought from Nairobi national park in 1990. The first
two white rhinos were introduced in the park from Lewa Downs. In 1995, a bigger
group of 10 was brought from South Africa. Secure from poachers' attacks thanks
to the electric fencing, the rhino population at Nakuru progresses positively
and it is easy to find the white rhinos grazing on the clearings by the lake.
The browser black rhinos feed on the bush and forest areas, therefore it is
unfrequent to sight them in the open field. Both species are not different in
colour, in spite of their confusing denomination; both are greyish. Actually,
the "white" epithet is a wrong understanding of the afrikaaner term "weit",
which does not mean "white" but "wide". The Dutch settlers named this rhino
after its wide and flat snout, suitable for grazing, as opposed to the
triangular prehensile lip of the black rhino that serves for browsing.
Other species have been introduced in Lake Nakuru's protected environment. In
1974, Rothschild's giraffes from the Soy Plains, in Eldoret, where they had
invaded the wheat farms, were released in the park. These animals have thrived
here to such an extent that in 1996 some specimens were donated to Uganda and
Soysambu Estate at Lake Elmenteita.
Besides rhinos and giraffes, the park hosts a plentiful mammal life which
accounts for more than 50 species. Among the large herbivores you can find both
common and Defassa waterbucks, which can be distinguished by the white mark on
the rump, a hollow circle in the former and a blurry patch in the latter;
impalas, Thomson's and Grant's gazelles, buffalos, plains' zebras, elands,
warthogs, dik-diks, duikers (bush and black-fronted), klipspringers, bushbucks
and reedbucks (Bohor and mountain). A small hippo herd inhabits the northeastern
part of the lake (Hippo Point) and at night grazes around. Other small
herbivores include hares and rock hyrax.
Primates are represented by baboons, vervet monkeys and black and white
colobus. Stare at the latter with your binoculars. Don't they have a human face?
Predators, lions and leopards, introduced from other areas, have successed at
the park in such a way that leopards are becoming a quite common sighting. Some
40 lions populate the park; even if you don't get to see them, since the park is
small if you prick up your ears you may hear them roaring from the lodge by
night. The two species of hyaena (spotted and striped), mongooses (slender and
egyptian), African wild cats, civet cats, silver-backed jackals and bat-eared
foxes are present as well. Otters swim at the streams that die in the lake. The
rare leaf-nosed long-eared bat is a park oddity, though a sighting is unlikely.
Besides the flamingoes, more than 450 bird species populate the park. Fishing
birds are present thanks to the abundant fish in the lake. Graham's tilapia,
adapted to the saline waters, was imported from Lake Magadi in 1956 and serves
as food for great white pelicans, great cormorants and African fish eagles. The
best time for bird watching is the rainy season and during the boreal winter,
when the lake hosts a wide range of European migratory species. In addition to
those already mentioned, among the water birds outstand the little grebe, white
winged black tern, avocet, black winged stilt, cattle egret, great white egret,
ducks, hammerkop, yellow billed stork, sacred and Hadada ibis, Egyptian goose,
blacksmith plover, sandpipers, grey heron, African spoonbill, African snipe,
king fishers and African Jacana.
Among terrestrial birds are the ostrich, secretary bird, marabou stork,
ground hornbill, Guinea fowls, starlings, ox pecker, bee eaters, fiscal shrike,
Kori bustard, martial eagle, European roller, drongo, mourning dove, augur
buzzard, yellow necked spurfowl and tawny eagle.
Lodging:
The nearby Nakuru city offers several choices for accommodation, but no top
category hotels. There are two lodges within the park limits:
Lake Nakuru Lodge:
Lake Nakuru Lodge is located at the southeastern end of the park, close to
Nderit Gate, on top of a hill overlooking the landscape around the south shore.
The place used to be a farmhouse belonging to the vast Lord Delamere's
properties. It was purchased to broaden the park limits and was transformed into
a lodge. There are 120 beds in attached huts, swimming pool, restaurant and bar.
In front of the terrace there is a waterhole where some animals may be found.
Sarova Lion Hill Lodge:
The lodge belonging to the Sarova chain is located near the eastern shore, above Lion
Hill and the Euphorbia forest. Formerly it was a tented camp, which was re-built
as a lodge. It has 65 rooms chalet-style, swimming pool, sauna, bar and
restaurant, as well as an excellent service and a privileged location.
Naishi House:
Naishi House is a self-service lodge belonging to Kenya Wildlife Service. It
is composed of one house and an adjacent cottage, both fully furnished. The main
building hosts two bedrooms, each with a king size bed and a single bed, plus an
equipped kitchen, dining room and an outside terrace with pergolas. The
maintenance staff takes care of cleaning and providing firewood, but guests must
carry their own food. On the other hand, the cottage has only two single
bedrooms, thus it is conceived as an annex to the main house and not an
independent facility.
Camping:
There are three public camp sites inside the park. All of them have water and
latrines. The Backpackers Campsite is close to the park's Main Gate, near the
HQ. It is a very popular and usually crowded place, therefore you can expect
everything but repose. It has full toilets. The second one, Njoro, is located
next to the Njoro river, 1 km off the Main Gate. Finally, the Makalia is at the
south end of the park, far off the lake and close to the waterfall. Actually
there are two camp sites here, at both sides of the falls. They are much less
used than the former two.
The number of special camp sites varies upon demand, but so far seven are
usually available. The most popular ones, frequently used by safari companies,
are Nyuki and Nyati, both beneath the acacia trees at the northeast shore, past
the Hippo Point when driving from the Main Gate. The latter is smaller. Other
sites include Soysambu, Naishi, Reedbuck, Chui and Rhino.
